|
|
|
|
Janneke van de Werken 
Status: Offline
Moderator
Aantal berichten: 998
Lid sinds: 18-1-2004
Woonplaats, Land: Groningen
 
|
 Geplaatst: 23-07-2010 18:37 |
 |
|
|
| Ik ben ook erg benieuwd naar jouw verhaal Rob! Komend weekend wordt het GR20-verhaal vervolgd. |
|
|
|
Janneke van de Werken
Status: Offline
Moderator
Aantal berichten: 998
Lid sinds: 18-1-2004
Woonplaats, Land: Groningen
|
| Geplaatst: 24-07-2010 16:47 |
|
|
|
Zondag 20 juni: Asinao - Usciolu
Om 5.45 uur worden we wakker, er zijn al allerlei activiteiten gaande. Het heeft de hele nacht doorgestormd, dus wat nu te doen? Met windkracht 8 de Monte Incudine beklimmen is niet erg aantrekkelijk, maar de hele dag navelstaren in de hut lokt ons ook niet. We besluiten om het er toch maar op te wagen. Lijkt het te gevaarlijk, dan kunnen we altijd nog terugkeren. We ontbijten met O, het petit déjeuner is hier tien keer beter dan in Paliri.
Om 7.30 uur gaan we op pad. YOF is dan nog lang niet klaar, maar ze hopen ons later in te halen. We gaan in de klim naar de Monte Incudine. We zijn nog geen vijf minuten onderweg of we lopen al met ons hoofd in de dikke mist. Gelukkig is de wind afgenomen. Af en toe vallen er een paar spetters regen, maar we houden het redelijk droog. Wel is het vies koud! We dragen bijna alle kleren die we hebben en hebben echt spijt dat we geen handschoenen hebben meegenomen. Het is een lange klim, naar de top. Het uitzicht is hier vast schitterend, maar we zien hooguit tien meter voor ons uit. Het is af en toe lastig de markeringen te vinden, ook omdat de verfstrepen hier vervaagd zijn.
Het is echt bikkelen, in de kou en wind, over de gladde rotsen. Ik beleef wel een paar angstmomentjes hier en daar. Bij ons in de buurt lopen nog twee andere stellen. Zij lopen sneller, maar houden steeds even pauze, zodat we regelmatig stuivertje wisselen. Na twee uur bereiken we de top van de Incudine. Er waait een felle wind en we blijven alleen even staan om een foto te maken van het grote kruis, dat op zijn kant ligt. Uitzicht: nul meter. We gaan rap verder, het is hier maar een paar graden boven nul. We hebben dooie vingers en John, die geen capuchon op zijn jas heeft, voelt zijn oren bijna niet meer.
We slalommen verder met zijn zessen. Na het eerste steile stuk afdalen bereiken we al snel wat glooiender gebied: het Plateau du Coscione! Af en toe wordt ons even een blik door de wolken gegund, verder blijft het mistig. Na een tijdje gaat het grasland over in een sprookjesachtig beukenbos, zeker nu overal mistflarden hangen. We steken wat stroompjes over, één zelfs via een hangbrug. We halen de anderen weer in, ze zitten te eten. Het jongste koppel blijft stug tegen ons zwijgen, ook al sliepen ze vannacht op de matras naast ons. De andere twee zijn een stuk toeschietelijker.
Het loopt hier eigenlijk heerlijk, niet te steil, de bomen houden de harde wind wat tegen. Zonder echt moe te worden zijn we al 5 uur onderweg! Mijn knie doet het geweldig, geeft geen centje pijn. Dan: in de klim naar de Crètes de Lattone. In de diepte zien we Zicavo liggen, tussen de mistbanken door. We bereiken de Crètes: we moeten heen en weer over de graat, terwijl er enorme rukwinden aan ons trekken. Aan de westkant moeten we ons stevig vasthouden om niet weg te waaien. Aan de andere zijde: oostkust in zicht! We zien het haventje van Solenzara in de verte liggen. Daar is het mooi weer…
We blijven de richel steeds oversteken van links naar rechts en bieden de windvlagen dapper het hoofd. Af en toe zijn het maar enge passages, die we achterwaarts afklimmen. Gelukkig is het nu droog! Er komt maar geen einde aan de richel. We worden moe, hebben het eigenlijk wel gehad. Inmiddels zijn we al 8 uur aan het lopen, we hebben alleen een paar korte stops gemaakt om snel wat te eten. Eindelijk komt de hut in zicht. Maar net als gisteren zijn we er nog lang niet, het duurt nog meer dan een half uur voor we verkleumd en met zere voeten de Refuge d’Usciolu bereiken.
We treffen een jonge, vriendelijke gardien, die voor ons zal koken en een schuur vol voorraad heeft, zelfs brood! En dan… breekt ineens de zon door! We besluiten snel de tent op te zetten. Het waait nog steeds behoorlijk, dus we zoeken een strategisch plekje. Dat wordt helemaal beneden in het kamp, waar we een vlak stukje vinden, vlakbij het toilethokje. Helaas is de wc verstopt, en nog meer helaas is dat men hem gewoon is blijven gebruiken… Ik vlucht kokhalzend weer de berg op. Als we ons geïnstalleerd hebben is het al etenstijd. De gardien heeft wel dertig borden koude pasta piramidegewijs opgestapeld in zijn schuur. Er liggen een paar worteltjes op en een paar flinters champignon. Hij gooit er een lepel hete soep over (saus kun je het niet noemen…) en dan neemt iedereen zijn bordje mee naar de keuken. Tja.
De keuken is vol, want het is buiten stervenskoud. Er ligt wat smeulend hout, zodat we bijna uitgerookt worden. Verder hangt het er vol met was, die iedereen probeert te drogen. Kortom: het is er reuze gezellig. YOF is ook gearriveerd, dat wil zeggen: O en F zijn gearriveerd. Y is afgehaakt toen hij de afslag Zicavo zag. Hij had er genoeg van… O. eet met ons mee, de pasta is maar een beetje smakeloze hap. F heeft het weer beter voor elkaar, die flanst iets heerlijks met ‘secret ingredients’ in elkaar. John eet zijn bord maar half leeg, en doet zijn buurvrouw een enorm plezier met de rest van zijn koude macaroni. Zij is de vrouwelijke helft van het aardige stel, waarmee we vandaag opliepen. Het andere stel zien we trouwens nergens, zij zijn kennelijk ook ergens afgeslagen.
We aarzelen een beetje over het sanitair. We willen dolgraag even douchen, maar het is echt ijskoud buiten. Ik besluit eerst mijn haren maar te wassen. Zodra ik mijn kop onder de kraan steek besef ik dat dit niet slim was… kouhoud!!! Net als ik het sop uitspoel, begint het onheilspellend te rommelen. Orage! Er barst een noodweer van jewelste los. Felle flitsen, dreunende klappen en dikke hagelstenen! De rest van de reinigingswerkzaamheden zal moeten wachten… We gaan met kleren en al in onze slaapzak liggen om maar weer een beetje warm te worden. We eten een reep chocola en bladeren wat in onze GR20 gids. Morgen gelukkig een etappe van ‘maar’ 6 uur…
Foto's Asinao - Usciolu |
|
|
Loes Gerretsen
Status: Offline
Weet bijna overal raad op
Aantal berichten: 142
Lid sinds: 5-8-2004
Leeftijd: 52 jaar
Woonplaats, Land: Badhoevedorp
|
| Geplaatst: 24-07-2010 19:15 |
|
|
|
Wow, geweldig om te lezen Janneke. Zoals jij het vertelt zie ik het helemaal voor me. Ik val in herhalingen maar ik zit me al te verheugen op het vervolg van je verslag.
Groetjes, Loes |
|
|
Janneke van de Werken
Status: Offline
Moderator
Aantal berichten: 998
Lid sinds: 18-1-2004
Woonplaats, Land: Groningen
|
| Geplaatst: 26-07-2010 10:17 |
|
|
|
Maandag 21 juni: Usciolu – Col de Verde
De hele nacht vallen er buien. We slapen niet al te best, maar in ieder geval een paar uurtjes. Gelukkig wordt het om 6.30 uur droog. Wel hangt er een dikke, dichte mist. We pakken de kleddernatte boel in en zoeken een beetje warmte in de keuken van de refuge. De gardien weet te vertellen dat het de hele dag dit weer zal blijven, dus we twijfelen over wat nu te doen. F geeft aan dat hij van de route af stapt en naar Cozzano loopt, in gezelschap van een paar Duutsers. Hij zal morgen proberen in Vizzavona te komen en de tocht daar weer op te pakken. O wil zich graag bij ons aansluiten, in je eentje lopen in deze mist is gekkenwerk. Tijdens het ontbijt maken we nader kennis met Marta en Frank, het stel waar we gisteren al mee opliepen. Hij is een Fransman, zij een Poolse, samen wonen ze in Cambridge. Leuke combi. Ook zij geven aan liever in een groep te willen lopen, vandaag. We besluiten het er op te wagen, met z’n vijven.
We verlaten de rokerige cuisine en gaan de koude mist in. We zien geen hand voor ogen, maar krijgen het in ieder geval warm: steil de helling op! Al snel pellen we wat laagjes kleding af. Na anderhalf uur stijgen dalen we een heel stuk af. Geen pretje, over natte, gladde rotsen. Soms zien we nog geen 10 meter voor ons uit en moeten wederom goed zoeken naar de vervaagde verfklodders. Het is wel gezellig met O, die kletst honderduit. M&F lopen snel, maar we halen ze steeds weer in. Het is een lange afdaling. We voelen onze knieën en zien geen moer. Er volgen een paar crètes, welja. Gelukkig is er nauwelijks wind, vandaag. Eén keer breekt de bewolking even en hebben we een doorkijkje op de oostkust, nog steeds Solenzara. Verder is het mistig, mistig, mistig… We houden een korte pauze voor een reepje op de helling, dan snel weer door, als we stilstaan is het meteen hartstikke koud. O is erg inventief, hij heeft zijn sokken in zijn onderbroek gestopt om ze te laten drogen.
We gaan voor de tweede keer vandaag in de klim. Het is steil en vermoeiend en het is vervelend dat we helemaal geen uitzicht hebben om de moed erin te houden. We komen veel lopers tegen, hele groepen. Als dat vannacht allemaal in Uscioli moet blijven… dat wordt krap! Maar: hier ergens kruisen we ook de Mare a Mare Centre, misschien dat die ook wat meer drukte geeft. Het is een steile, steile klim waar maar geen einde aan lijkt te komen. We besluiten desondanks de Refuge de Prati te laten voor wat hij is en door te lopen naar Bocca di Verdi, anderhalf uur verder. Die ligt lager, dus hopelijk is het daar wat warmer. Wordt het toch nog een lange etappe. Eindelijk gaan we dalen! Eerst nog steil, dan over glooiend grasland. Na 20 minuten bereiken we de Prati-hut. Die ligt hier vast schitterend… als de mist optrekt. Het is beredruk, de hut is overvol en er staan al veel tenten. We houden een korte break, eten nog een reepje en gaan weer door. Een lange afdaling door een spookachtig beukenbos. Mooi, maar erg nat en spekglad. Het laatste uur duurt eindeloos. We zijn moe, onze voeten en knieën doen zeer en we hebben het koud.
Om 18.15 uur arriveren we bij de Gîte d’Étappe op Col de Verde. Verschillende hutten, genoeg kampeerplaatsen, een restaurant en: WARME douches! Het is er nog drukker dan bij Prati. De gardien verzucht: ‘J’èspère que vous avez une tente!’ Die hebben we gelukkig. Tien minuten na ons arriveren M&F ook, gevijven nemen we eerst een zeer verdiende Pietra. Het restaurant is volledig overboekt dus we moeten vanavond zelf koken. We vinden een vochtig plekje in het bos en zetten de tent op. En dan… douchen! Verrek, écht warm water! Wat een luxe. Lekker haren wassen, kleren in een sopje (hoe ze ooit weer droog moeten worden mag Joost weten). We hebben onze waslijn al bij Paliri per ongeluk achtergelaten, dus we hangen onze natte plunje op aan een paar reserve schoenveters van O.
We confisqueren een picknicktafel met OMF en maken heerlijke pastaprut. Gezellig kletsen met zijn vijven, wijntje erbij. Als het donker is, zoeken we onze nestjes op. De rest van het kamp is dan al uren in diepe rust…
Foto's Usciolu - Col de Verde |
|
|
Heidi Jongen
Status: Offline
Weet bijna overal raad op
Aantal berichten: 171
Lid sinds: 27-7-2004
Leeftijd: 37 jaar
Woonplaats, Land: Bilzen
|
| Geplaatst: 26-07-2010 12:05 |
|
|
|
O, o, o, Janneke, wat een avontuur. De weersomstandigheden maken het nog bijzonderder.
Ik ben weer benieuwd naar de volgende etappe! |
|
|
|
Marilena Verheus
Status: Online
Weet bijna overal raad op
Aantal berichten: 213
Lid sinds: 24-3-2009
Woonplaats, Land: Heemstede
|
| Geplaatst: 26-07-2010 12:45 |
|
|
|
De doorzetters die het in zúlk weer volhouden zijn pas de ware bikkels! Ik doe het jullie niet na.
_________________
A lingua hè viva ci tocca à parlà! |
|
|
Helma van Ekeren
Status: Offline
Weet bijna overal raad op
Aantal berichten: 407
Lid sinds: 1-4-2008
Leeftijd: 52 jaar
Woonplaats, Land: Nederland
|
| Geplaatst: 26-07-2010 14:16 |
|
|
|
Janneke, ook ik geniet volop van je reisverslag. Ik heb er veel respect voor, ik herken de koude, en de momenten van zijn we er nog niet, dat de moeheid en pijn toeslaat en dan heb ik het alleen nog maar over de huttentochten die wij in het verleden gemaakt hebben in Oostenrijk.
Of de GR 20 er ooit van komt, ik denk het niet maar op deze manier zoals jij het vertelt is het ook een "beetje" meelopen, zonder moe te worden. |
|
|
Janneke van de Werken
Status: Offline
Moderator
Aantal berichten: 998
Lid sinds: 18-1-2004
Woonplaats, Land: Groningen
|
| Geplaatst: 29-07-2010 17:30 |
|
|
|
Dinsdag 22 juni: Col de Verde - Capanelle
Hoera, de mist is opgetrokken! Alles is nog wel nat, klam en vies, maar who cares! Ik heb gisteren mijn hielen ontveld en beplak ze rijkelijk met pleisters. We ontbijten in de gîte, samen met O. M&F liggen, zoals ze al aangekondigd hebben, nog in coma. Er is geen brood voor onderweg, maar wel salade in blik en gedroogde bananen. Ook goed. We proppen de natte boel in onze rugzak en hangen er met wasknijpers zoveel mogelijk was aan op. O wil vandaag in één ruk door naar Vizzavona en moet dus 9 uur lopen. Tot Capanella kunnen we samen oplopen, maar dan wel een beetje voortmaken. Uiteindelijk staat O niet op ons te wachten bij het vertrek, maar andersom.
We beginnen met een klein klimmetje door een prachtig bos. We komen een paar enorme bomen tegen met stammen waar we met z’n drieën nog niet onze arme omheen kunnen slaan! De temperatuur is heerlijk koel en zowaar: we hebben uitzicht op de bergen aan de overkant van het dal! Hier en daar zien we zelfs de eerste plakkaten sneeuw. We lachen ons opnieuw een kriek om O, hij grijpt bij iedere koe, ezel of varken zijn camera en gaat in de achtervolging. Cityboy uit Bordeaux, nog nooit een koe gezien… We dalen comfortabel af, meest door een beukenbos. De regen heeft van modder en blaadjes een egale, gladde prut gemaakt waar we vrolijk doorheen glibberen. Het grootste probleem tot nu toe is het oversteken van een riviertje, over spekgladde keien. Verder loopt het vandaag echt relaxed!
We tippen even aan de asfaltweg van Ghisoni naar Capanella, daarna moeten we ineens een steile helling op! Dat is even een stinkstreek zeg, het ging net zo mooi! We klauteren langs een mooi stroompje met veel cascades omhoog. Hijgend en zwetend klimmen we de laatste hobbels over en hebben dan ineens prachtig uitzicht op de oostkust, richting Ghisonaccia. En: de zon schijnt hier! Nog een paar bochten en dan zien we de Gîte U Fugone bij Capanella onder ons liggen. Vroeger was kamperen hier gratis, nu niet meer (we betalen € 3). We boeken meteen bivouac, halfpension en een lunch. We eten een dikke sandwich charcuterie met friet. Met een Pietra, uiteraard. Daarna nemen we voorlopig afscheid van O en zetten ons tentje op. Gelukkig hangt hier een waslijn! Alle natte, stinkende spullen hangen we erop en nemen zelf een opbeurend koude douche, achter een zeiltje. We komen de Duutsers uit Uscioli weer tegen en ontmoeten een paar Australiërs (!) die uit het noorden komen. Zij hebben ook hels weer gehad, tot sneeuwens aan toe! Ze vertellen dat ze verschillende keren de reddingshelikopter in actie hebben gezien… Het kamp stroomt langzaam vol, er hangen inmiddels meters en meters wasgoed over het terrein te dampen.
Boven de top van de Monte Renoso pakken zich dreigende grijze wolken samen, maar op een paar druppels na blijft het droog in ons kamp. Pas ver na vieren arriveren M&F, zij hebben tot 10.00 uur in hun tent gelegen! Vanaf de gîte hebben we prachtig uitzicht op de kust, waar de zon uitbundig schijnt. De Renoso hult zich geheel in geheimzinnige nevelen… We drinken een biertje met M&F en gaan tegen 19.00 uur met zijn vieren aan tafel. Het is heerlijk warm in het restaurant. We eten soupe corse (daar kan echt van alles in zitten, ’t is maar net wat de kok in zijn koelkast heeft), stoofpot met polenta, kaas én een gateau na! We blijven lang zitten uitbuiken en naborrelen, lang geleden dat we zo lekker verzadigd en warm waren!
Als we de tent induiken is de lucht weer helemaal opgebroken, het wordt vast weer een fris nachtje! Nu al maakt onze adem wolkjes…
Foto's Col de Verde - Capanelle |
|
|
|
Reageer op dit onderwerp |
|
Wat mag wel / wat mag niet?
Je mag nieuwe onderwerpen starten
Je mag reageren op dit onderwerp
Je mag eigen berichten niet bewerken
Je mag eigen berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in enquetes
|
|
|
|
