test

GR20 2015 Z-N verslag

Op Corsica wordt veel gewandeld. De GR20 is de beroemdste en waarschijnlijk zwaarste lange afstandswandeling ter wereld. Maar er zijn nog diverse andere prachtige wandeltochten.
Loes Gerretsen
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 223
Lid geworden op: 05-08-2004 18:14
Locatie: Badhoevedorp

Bericht door Loes Gerretsen » 10-11-2015 12:49

Hoi Gerhard,

Heel mooi om te lezen, echt genieten dit!

Janneke van de Werken
Moderator
Moderator
Berichten: 1222
Lid geworden op: 18-01-2004 19:14
Locatie: Groningen

Bericht door Janneke van de Werken » 10-11-2015 19:10

Ook ik zit lekker mee te genieten. Verkeerd lopen bij Col de Verde overkomt de besten, hoor... :-)

Er is dus bij Ghjalcone echt een Gite uit de grond gestampt. Vorig jaar toen wij er passeerden, werd er druk getimmerd aan een geraamte. Zo ontstaan er kennelijk steeds meer overnachtingsmogelijkheden langs de route.

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 11-11-2015 21:42

Janneke, eigenlijk denk ik dat er bij A Casetta di Ghjalcone geen overnachtingsmogelijkheden zijn. [album=right]2955[/album] Dus de naam ?gite? zal wel niet goed zijn. Ze hebben een eigen facebookpagina waarop ze zichzelf aanprijzen als restaurant.
Hier een samengesteld fotootje van het ?restaurant? vanaf de splitsing, en het bord dat daar staat.

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 11-11-2015 23:31

vr 26 juni Vizzavona - Refuge de l'Onda
De volgende ochtend doet de tocht van gisteren zich flink gelden. Om 5.30 uur staan we op, alom bedrijvigheid, maar niet iedereen vertrekt. Onze Ier gaat een dagje naar Corte. Om 7.30uur gaan we op weg. Eerst het dorp uit, via een weggetje omhoog door het bos. Dan een pad tussen de bomen. Eerst (van ons uit gezien) rechts van de rivier. Bij de cascades gaan we via een bruggetje de rivier over. [album=right]2957[/album] Daar is een snacktent voor alle toeristen. Nu is het nog stil. Het zijn mooie cascades, maar de route gaat er net iets te ver bij vandaan. Het is een ?blokkenpad? door het bos. Later open en meer klauteren. Op zichzelf goed te doen. Maar, Mart?s blaar die hij de tweede dag in de regen had opgelopen ging eigenlijk best goed, maar nu doet hij meer pijn dan ooit, en hij kan er tijdens de klim maar niet ?door heen? lopen, ondanks blarenpleisters (uit de Pharmacie-tas van Pierre) en paracetamol.

Ik klim een tijdje zonder stokken. Best lekker: de handen vrij om steun te zoeken en voor foto?s maken. Later als het nog steiler wordt pak ik ze er weer bij om regelmatiger te klimmen.
In totaal komen we vandaag 64 trekkers tegen. Als we een sanitaire stop hebben, passeert ons een groep krasse Franse zestig/zeventigers. Ons tempo is nagenoeg gelijk, zij hebben wel het voordeel van minder bagage (althans, geen tent, matras, kookspul en eten mee, wel Terlenka broeken en overhemden). Later spreken we ze. Deze mensen lopen hun hele leven al in de bergen. Sommigen hebben zelfs op de Mont Blanc gestaan.
De klim van Vizzavona naar de Bocca Muratello vinden we de zwaarste van deze hele tocht. Het uitzicht naar de bergen boven ons (rechts de Monte d?Oro) is mooi, maar de pas zie je al lang van tevoren en hij lijkt maar niet dichterbij te komen. [album=left]2958[/album] Als je naar beneden kijkt vinden we het dal maar saai. In mijn achterhoofd had ik nog wel de mogelijkheid om de toppen langs de route mee pakken, zoals nu de Monte d?Oro, maar we hebben er geen puf voor. Het is uiteindelijk (ook vanwege regenwolken) alleen bij de Incudine gebleven. Een mens moet wat te dromen over houden.

Bijna boven, nog net binnen telecom-bereik van Vizzavona, komt er een verlossend telefoontje van Erna uit Nederland: Mart is geslaagd! Een rondedans zit er niet in, maar de opluchting en blijdschap is enorm. Meteen alle vrienden SMS-en.
Boven is er een prachtig uitzicht op de route van de komende dagen, de Monte Rotondo en de Monte Cervellu die we vorig jaar hebben beklommen en de westkust bij Sagone/Tiuccia. Diep beneden ons is het bivakterrein al te zien; een ring opgooitentjes op een weilandje. [album=right]2959[/album]

Naar beneden is het een helling die op zichzelf heel overzichtelijk en goed te doen is. Wij doen het rustig aan. In de afdaling speelt de buiten-bovenkant van mijn rechterknie weer op (eerst was het beide knie?n, maar mijn linker is genezen). Hoe ik daal (klein, groot, snel , langzaam) maakt niet veel uit. Doorzetten, maar wel voorzichtiger. De geiten van de bergerie rennen ons met veel gemekker en geklingel tegemoet.
10 minuten langer dan het langzaamste tijdschema zijn we er. De bergerie ontwikkelt zich zoals dat in het ?wilde westen? gebeurde: In 1995 waren we hier voor het eerst. Toen was het echt net wild-west, met een refuge, een berger-woning en het bivakterrein-met-helicoptercirkel in het midden. De schapen, geiten en varkens werden voor het vlees gehouden. Een kudde halfwilde paarden, honden die de andere dieren op afstand houden. In 2006 was er al een geiten-melkhok gebouwd. Nu zijn er een aantal huizen/schuren bij gebouwd. Een groep bouwvakkers werkt aan de muren van de refuge. Het wordt al een hele nederzetting. [album=left]2960[/album]

Op het bivakterrein staan op de buitenste ring de opgooi-bivaktentjes. Maar hier heb je voldoende keuze in een goede plek voor je eigen tent. Hoewel er buiten het bivakterrein steeds meer wordt ge?nvesteerd, is er binnen de omheining in al die jaren nog niets veranderd. Een afdakje waaronder je kunt koken; een koude douche en hurktoiletten.
Eerst uitpuffen en lunchen, daarna de tent opzetten. Het is wisselend fris en warm, wolken en zon. Gelukkig bij ons geen regen. Pinda?s, lezen, schrijven en koffie. ?Prima dagje? zegt Mart, ?behalve het lopen?. ?We doen niets anders dan lopen, liggen en eten?. Net topsporters. We genieten van de rust en alle trekkers die komen binnendruppelen.

De geitenmelkerij brengt leven in de brouwerij. Met veel geklingel komen de geiten die we vanmiddag nog tegen kwamen de helling afgerend, onder aansporing van de herder, op weg naar het melkhok. Ook komt er weer een konvooi muilezels aan ter bevoorrading. Met de auto kunnen ze komen tot ongeveer het bruggetje over de Manganello. Van daar dus per muilezel verder.

?s Avonds gaan we ter ere van Mart?s slagen uit eten! Bij het enige restaurant naar keuze, met het enige 3 gangenmenu naar keuze: soep, Canneloni aux brocciu en een kaas/worst-plankje. Heerlijk.
We schuiven aan bij een ouder Brabants stel waarvan ik op het bivakterrein al hoorde dat ze Nederlands waren. Voor hen zijn wij de eerste waarmee ze Nederlands kunnen praten. Gezellig. Zij lopen noord-zuid tot aan Vizzavona. Ze hebben in Ajaccio bij een reisbureau (Corsica Adventure?) alle overnachtingen en het voor en natransport geregeld. Op basis van vol-pension. Daarbij hoort de overnachting in de refuge, maar zij kiezen bij goed weer liever voor de tentjes. Frisser en rustiger. Ze zijn erg enthousiast over de verzorging en de route tot nu toe, en waarschuwen ons voor de grote opstap van 1,60m in de route bij de 2 meren. Ze hebben veel ervaring met wandelvakanties, maar vinden dit heftig, zwaarder dan een wandeltocht in Nepal.


za 27 juni Refuge de l'Onda - Refuge de Petra Piana
Alhoewel we weten dat Bergerie de Tolla een prima pleisterplaats is en het dal van de Manganello prachtig is, kiezen wij voor de hoge route. Die geeft meer mooie uitzichten, is korter en met minder hoogtemeters.
Om half acht zijn we op weg. Eerst terug naar de col. Dan rechtsaf. Pittig klimmen, later iets vlakker. De geiten volgen ons op afstand. Het zijn keien en gras, over een ronde berg waarvan je de top niet ziet. Op de eerste top kun je mooi de Monte d?Oro, de route van gisteren en de route van vandaag zien. In de verte weten we Petra Piana, aan de voet van de Monte Rotondo. [album=right]2961[/album] Nog best veel mensen nemen deze variant. Er staat een lekker zonnetje en een stevige wind. Dus qua temperatuur heerlijk om hier te lopen. Een prachtig uitzicht in het Manganello dal en richting Ajaccio en de bergen rondom. Een prima tocht. Na de eerste top is er een korte maar lastige afdaling met schuine platen e.d. Dan weer omhoog naar het hoogste punt van de dag, de Punte de Pinzi Corbini (2021m). Daarna over en langs de graad van de ronde bergen langzaam dalend en op en neer. Van 20 jaar geleden weet ik dat er tegen het eind een plek is waar ik het toen een beetje eng vond. Ook nu is het daar weer lastig. Mart schuift er zo langs, maar ik schrik terug, want ik ben bang dat als ik in een draai met de rugzak tegen de rots stoot, uit evenwicht wordt geduwd. [album=left]2962[/album] Het zal allemaal wel meevallen, maar ik zie nu dat je er ook over-omheen kunt klauteren. Pfff.
Verder geen problemen. Nog een laatste stukje stijgen naar Refuge de Petra Piana.

Bij Petra Piana is het al behoorlijk vol met een zee van hun eigen pop-uptentjes. Het veld waar twintig jaar geleden nog een helikoptercirkel was, is nu druk bezet met tentjes. Wij hebben nog een mooie beschutte plaats half tussen de bosjes. Onze Franse vrienden staan helemaal lekker in de bosjes.

We zijn te laat om nog brood te kunnen kopen. Alles is op.
(Of houden ze brood achter voor de vol-pensiongasten waar ze meer aan kunnen verdienen?)
Wel kopen we in de refuge ons avondeten: spaghetti, saus, worst en een ?Honigmix?. Best lekker. En voor de volgende dag fruitcake en mueslirepen.
Eigenlijk is ons pannetje van 1 liter iets te klein voor twee hongerige magen. We lezen, puzzelen en slapen wat op een rots. De wind waait van alle kanten. In de wind is het koud! Ik kijk verlangend naar de Monte Rotondo, maar we vinden de wolken te dreigend dus blijven we hier. Wel zie ik twee meiden naar beneden komen. Die moet ik spreken. Dat lukt op het terras als ze wat bijkomen. Het zijn meiden uit Ajaccio. Aan hun shirts te zien niet onbekend met trailrunning en buitensporten. Zij maken een rondtocht vanuit het dal richting Venaco, ze zijn vanochtend rechtstreeks naar de top van de Rotondo geklommen en nu weer op de weg terug naar de auto. Bikkels.

[album=left]2963[/album] De karakteristieke refuge vertoont duidelijk sporen van achterstallig onderhoud. Om vier uur landt een helikopter op het nieuwe betonnen platform. Hij zet 4 mensen met koffertjes en laptops af en verdwijnt met een mooie bocht. Ze doen allerlei metingen. Het lijkt mij zo dat zij kijken naar een nieuwe plek voor de hut. Ik ben benieuwd wat er volgend jaar (of over 2 jaar) staat. Later worden ze weer opgehaald. Het mag wat kosten.
?s Avonds tegen donker arriveert er nog een oudere meneer uit Belgi?. Aan zijn tred en zijn manier van kamp-maken te zien een veelloper. Hij vertelt dat hij ondanks, of dankzij? zijn GPS was verdwaalt, wat hem zeker twee uur kostte. Gelukkig nog net op tijd voor donker binnen.

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 12-11-2015 21:23

zo 28 juni Refuge de Petra Piana - Refuge de Manganu
Vannacht was het een harde wind. Om ons heen moesten verschillenden hun tentjes beter vastzetten. Wij stonden redelijk beschut. Dankzij oordopjes en een Buff-sjaal niet al te veel last van het lawaai gehad. Weer op tijd opgestaan, en om 7:30 op weg. Dat moet sneller kunnen, maar Mart moet 2x naar het toilet. Dat lucht op! We hebben er zin in. Dit is toch wel de koningsetappe, over het dak van de tocht (uitgezonderd de omleiding van Cirque de Solitude over Pointe des Eboulis, ?2600m), met de beroemdste twee meren van Corsica, wat zeg ik, van Frankrijk.
Het gaat lekker. We lopen omhoog langs een stroompje. Ik ben benieuwd hoe en waar die ontspringt, maar de GR-route laat dat niet zien. Na een kwartier staan we op de eerste kam. Hierna komen we in een soort maanlandschap. Prachtig. De zon is nog achter de rand.
Na Bocca Muzzella (2206m) verandert de omgeving. Voor ons ligt het dal van de Restonica. Machtige rotsformaties, liefelijke bergmeertjes. Eerst is het nog vlak, we kijken op Lac de Rinoso. De bergen spiegelen in het stille water. [album=right]2964[/album]
Vanaf Col de Rinoso kijken we over de rand bovenop Lac de Melu en de vlakte er boven. D??rboven ligt Lac de Capitello tegen en tussen de rotsen geplakt. Hoog boven Lac de Capitello zien we de opening in de rotsen waar we doorheen moeten naar het volgende dal. Maar hoe komen we daar?
[album=left]2965[/album] Eerst kort maar vrij steil naar beneden, dan links om het dal heen licht stijgend. Een prachtige tocht. [album=right]2966[/album]
Aan de zuid-westkant steken we de graat over en klimmen geleidelijk aan de ?andere kant?, met uitzicht op het westen. In een spleet (Breche de Capitellu) waar het een meter of 8 steil omhoog gaat hangt een ketting voor het houvast. Wij wachten tot een Belg zijn vrouw naar beneden heeft gepraat, maar achter ons is een ander ongeduldig en vindt zichzelf zo stoer dat hij wel zonder ketting kan, en er langs omhoog sneakt. Mensen het is vakantie, en als je nou op tientallen moet wachten?.[album=right]2967[/album]
We passeren een punt waarvan we eerst denken dat we ons door een gat onder een rots moeten wurmen, maar het blijkt dat je er ook links bij langs kunt . Het is nog een stuk stijl klimmen.
Dan komen we op de helling boven de meren, met uitzicht op Lac de Capitellu en daaronder Lac de Melo. Prachtig! [album=left]2968[/album]
Ver beneden ons bij Lac de Capitellu zien we dagjesmensen die vanaf Bergeries de Grotelle hierheen zijn geklommen en op de rotsen liggen te zonnen.
Op een mooi punt nemen we pauze en genieten. De gladde schuine rotsplaten waar ik andere jaren vanaf Lac de Melo van onderen tegenaan keek, en waarvan je dacht ?dat moet echt eng zijn?, vallen reuze mee. Genoeg richels voor stevigheid en schuin genoeg om niet bang te hoeven zijn je evenwicht te verliezen. [album=left]2969[/album] Hier zijn nog mooiere uitzichtplekken, maar die zijn al bezet.

Nog een laatste stukje omhoog naar de Bocca alle Porte (2225m), naar de karakteristiek spleet tussen de rotsen. Een Engels meisje zit te genieten en uit te puffen van haar klim vanaf de andere kant. Nog een paar blikken achterom (het uitzicht is hier n?t iets minder mooi dan iets lager) en dan weer naar beneden. [album=right]2970[/album] De afdaling naar refuge de Manganu is eerst steil, langs sneeuwvelden, over rotsblokken en gruis. Later vlakt het wat af, bovenlangs een smalle kloof waar het riviertje doorheen gaat, kleine pozzines, een waterval, leuke zwemplekken als je van koud water houdt, kortom een prachtig dal. Als we om de bocht komen zien we Refuge de Manganu liggen, en verderop ook al Bergerie de Vaccaghia. [album=left]2972[/album] De refuge ligt in de elleboog van de rivier de Ziocu, die hier richting het zuidwesten afbuigt richting Soccia en de Liamone.
Even voor twee uur zijn we er. Wij lopen om via het bruggetje. Later zien we dat anderen binnendoor gaan en gewoon het riviertje oversteken. Bij de refuge kopen we meteen wat lekkers en de ingredi?nten voor het avondeten. De worst is beschimmeld maar volgens Pierre kan dat geen kwaad: gewoon er af vegen, of desnoods het velletje er af. We hebben nog een prima plek. Later op de middag is het behoorlijk vol. Als je zelf redelijk op tijd bent haal je je neus op voor veel plekken voor de tent, maar later moet ieder stukje gebruikt worden. Er wordt gewaarschuwd voor vossen en varkens, dus hangen we onze worst en kaas maar hoog in een struik. Voor de tent koffie, wat lekkers, schrijven en lezen. We lopen 's middags langs het riviertje en vieren onze zondag in deze overweldigende natuur, een Heerlijke dag.

Als we bij het riviertje zitten komt opeens Benji, de hond van de snelle Franse groep aan dartelen. Nu zonder zijn rugzakje. Wij waren hen 'kwijtgeraakt' toen wij Capanelle oversloegen. Zij hebben vanaf Refuge de l?Onda, Petra Piana overgeslagen en zijn gelijk naar Manganu doorgelopen.

Zo zie je dat velen de tocht gewoon in 16 dagen doen, maar dat er ook best veel zijn die etappes dubbelen of driedubbelen. Sommigen zien het meer als een prestatietocht dan als een prachtige vakantie. Ieder zijn ding en ieder z'n manier om te genieten van Corsica.

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 18-11-2015 01:10

In het weekend niet gepast te plaatsen en niet de aandacht om te schrijven, maar we pakken de draad weer op....

ma 29 juni Refuge Manganu ? Castel de Vergio - Bergerie de Radule
We staan om 5:50uur op. De tent is heel erg nat door de dauw. Daardoor wat later weg: 7 uur. Vandaag wordt het een lange, mooie, niet al te moeilijke dag.
Vanaf Manganu steken we de rivier over. Dan lopen we een breed dal/hoogvlakte in, richting bergeries de Vaccaghia. Eerst passeren we de afslag richting Soccia. Die route loopt dus langs de noordoever van de rivier.
Bergeries de Vaccaghia ligt iets op een helling. Als we van daar omkijken is het een prachtig weids gezicht. Ook hier zou je zo een film kunnen opnemen, al moet je dat qua schade aan de natuur niet willen. [album=right]2975[/album]
Ook bij Vaccahgia staan bivaktentjes, en een terras. Gisteravond hoorden we hier al herrie vandaan komen. Blijkbaar was er een uitbundige groep. Hier komen vaak paardengroepen, maar ook voor anderen is er vast wel plek om te overnachten. (Als je ooit van Castel de Vergio naar Corte v.v. wilt lopen, lijkt me dit een prima pleisterplaats.)
Vanaf hier gaat het licht omhoog door wat open beukenbos, naar de rand van het gebied van Lac de Nino. [album=left]2976[/album] Daar openbaart zich een prachtig landschap met strak gras, pozzines, poeltjes en het meer. Zo?n heel smal stroompje, uitgesleten in het veen, met gorgelend water, is toch schitterend. De beroemde kudde paarden is er. Idyllisch. Op de open grasgebieden (ook elders op de GR20) horen we de typische zang van de Leeuweriken. Dat doet me denken aan m?n jeugd. We genieten en lopen aan de oostzijde om Lac de Nino heen. Daarna omhoog. [album=right]2977[/album] Eerst Bocca di Reta, dan de crete Serra San Tomaghiu. We zien in de verte al de Paglia Orba en veel dichterbij en lager Castel de Vergio. Maar eerst nog om het dal heen. We krijgen een steile afdaling, later iets minder steil, langs de beroemde scheve boom en verder tot het kapelletje San Petru. Bij het kapelletje worden we aangesproken door twee Nederlanders. Zij lopen noord zuid en wij zijn de eerste Nederlandstaligen die ze spreken. Vorig jaar hadden ze het zuid-noord gedaan, maar zijn toen (mei 2014) bij Vizzavona gestrand omdat ze niet verder mochten vanwege erge sneeuwval in de bergen. Daarom nu Noord-Zuid tot Vizzavona of eventueel verder. [album=right]2979[/album]
Ze hebben nu ervaring met beide richtingen en raden iedereen aan om vooral Zuid-Noord te lopen.
Dat is ook ons idee. Zeker nu de lange 3e dag gesplitst is in 2 kortere dagen, heb je vanuit het zuiden een betere opbouw, bewaar je het mooiste voor het laatst (alhoewel het zuiden ook prachtig is, maar vooral als je dat voor het eerst ziet), en loop je met de zon in de rug (mijn zonnebril heb ik nagenoeg niet gebruikt). En ons idee is dat behalve de klim vanaf Vizzavona naar de Bocca Muratello, de klimmen vanuit het zuiden op een of andere manier beter, geleidelijker en korter zijn dan vanuit het noorden (maar dat kan vertekend zijn omdat het stijgen vaak relatief korter lijkt dan het dalen, en we altijd medelijden hebben met de lopers die van de andere kant omhoog ploeteren).
Vanaf hier gaat het eerst nog naar beneden om het dal heen. Dit is een bos met veel oude rotte en omgewaaide bomen. Dan nog een lichte stijging naar Castellu di Vergio. Om half 1 zijn we er.

Onze Franse vrienden zijn net voor ons gearriveerd en zitten op het terras te mokken over de in hun ogen typische Corsicaanse lompheid, dat het winkeltje opeens dicht ging, hoewel op het bordje staat dat hij toch echt open zou moeten zijn tot 1 uur. Wij willen eigenlijk ook wel een broodje en wat voorraden kopen. Gelukkig gaat hij na een half uurtje weer open.
De offici?le etappe-indeling vinden wij een beetje vreemd. Van Manganu naar Refuge Ciottuli di I Mori is heel lang (22km en ? 9 uur), en van Ciottuli di I Mori naar Tighiettu is kort (3?uur). Velen splitsen deze 2 dagen anders en overnachten bij Castellu di Vergio. Wij gaan hem ook op die manier indelen, maar we blijven niet op deze onge?nspireerde plaats, maar lopen, op aanraden van Rob' en Janneke?s verhalen, 3 kwartier door naar Bergeries de Radule. Op ons idee doen Pierre en Christophe hetzelfde. De 5 snelle Fransen+Benji komen net na ons aan. Zij blijven wel hier staan.

Het laatste stuk van de route is nagenoeg vlak. Door een berken- en dennenbos. We kruizen de Mare a Mare Nord-route, en zien dan al snel de bergerie. Het bivak en ?refuge? is wat lager gelegen dan de bergerie zelf. Het is er klein. Een ?cafetaria? met terras en enkele tentplaatsen. Er staan 3 Quechua tentjes (2 leeg) en 4 tenten. In totaal staan we met 5 stellen, waarvan er 3 de GR20 lopen en 2 de Mare a Mare. We ontmoeten twee broers uit Poitiers, wier moeder uit Rotterdam kwam.
Een prachtige ruige omgeving in een oud open sparrenbos. [album=left]2981[/album] Er is zelfs een warme douche! Maar geen toilet, immers de natuur is groot genoeg en nog schoon bovendien?
?s Middags gaan we bij de Cascade de Radule wat afkoelen. Prachtige watervallen. Dit is ook een prachtige route om vanaf de pas als dagtocht te maken, het dal, de watervallen/zwembekkens en deze cafetaria. Hier in de buurt zit ook een dependance van het Vreemdelingenlegioen. ?s Middags komen zij langs ons bivak een berg op rennen in hardlooptenue.
De berger loopt op en neer tussen zijn geitenmelkerij en het restaurant Hij heeft het er maar druk mee. 's Avonds eten we gezellig met alle gasten op het terras. [album=right]2980[/album]


di 30 juni Bergeris de Radule - Refuge de Ciottulu di I Mori - Refuge de Tighjettu
Na weer een heerlijke nacht gaan we om 7 uur op pad. Vanaf het bivakterrein omhoog het pad langs de geitenmelkerij. Het is een samenraapsel van gebouwen en niet opgeruimde zooi. Dan een bruggetje over de Golo. Op het pad van de Transhumance gaan we linksaf.
Na een tijd gaat er weer een brug naar links de rivier over. Wij laten die links liggen en gaan een eind verder over de rivier. De Golo stroomt mooi over platen. Een prachtig ?ongerept? en open dal ontvouwt zich. Het loopt lekker omhoog. [album=left]2982[/album]
Na 1? uur is er weer een splitsing. Linksaf is de offici?le route via Refuge de Ciottulu di i Moru, Rechtdoor, rechts langs de beek gaat een binnendoorroute naar Bocca Foggiale.
Hoewel we niet de refuge willen aan doen, wil ik toch wel de linkerroute nemen, om over de rand richting het westen te kijken, en toch even sfeer proeven richting Paglia Orba, ondanks dat we hem nu niet gaan beklimmen.
De helling links is steil. Veel kleine stenen/gruis. Het gaat moeizaam na de inspanningen van gisteren, maar hij is niet zo lang. Daarna over de graat, gemakkelijk en inderdaad mooi uitzicht op de westkust en Capu Rosso, waar we vorig jaar op stonden. (Maar als je niets hebt met Capu Rosso of met de Paglia Orba, en als je niet wilt overnachten in deze refuge, kun je gerust de binnendoorroute nemen.
Vanaf hier zien we daar een peloton militairen omhoog kronkelen, naar de pas. [album=right]2983[/album] Als we om 9.30uur bij Refuge de Ciottulu di i Moru zijn heerst daar rust. Een aantal mensen bereid zich voor op de Paglia Orba, de rest is vanzelfsprekend al weg. Wij gaan door. Ik had al iemand horen mopperen dat je als je vanuit het noorden komt, bij de Bocca Foggiale denkt dat je er al bent, maar dat dan de hut nog niet zichtbaar is, maar dat je dan nog over een glooiing heen moet. [album=left]2984[/album]
Op weg naar de pas komen we weer de vreemdelingenlegioensoldaten tegen. Ze zijn bezig met een rondje-met-volle-bepakking Bij de Bocca Foggiale zit een groep Engelse militairen-in-burger. Zij lopen met elkaar een stuk GR20. Bij Castel de Vergio had ik al een Engelse militaire bus met een nummerbord uit Celle (Duitsland) zien staan. De link is snel gelegd: Zij komen uit Bergen/Hohne, waar ik ook lang geleden in dienst heb gelegen. Leuk om even met ze te praten.

Als we er even pauzeren komt Benji weer aan gekwispeld. Ook zij hebben de binnendoorroute genomen. Nu volgt een lange, steile en zware afdaling. Sommige rotsen zijn behoorlijk ge?rodeerd. Soms sta je op een rotsblok met een breuklijn waarvan je denkt ?die moet nu niet afbreken, want dan heb ik een probleem?. Maar veel keuze heb je niet.
Bij de eerste bomen nemen we weer pauze. Even verder zit de groep Benji lekker in het water afkoeling te zoeken. Uiteindelijk buigt het pad af naar het noorden en wordt de hellingshoek wat minder. Om 13.15uur zijn we bij Auberge U Vallone. In een streep schaduw nemen we een koude cola. Het is hier een samenraapsel van een hoop chaletjes en tenten. Vanuit het dal komen een paar groepen aanlopen (meestal ?georganiseerde reizen?) die niet de flanken van de Monte Cinto aandurfden, maar met de bus vanaf Haut Asco naar Calasima zijn gebracht. Vanaf daar is het nog 1? uur lopen naar Auberge U Vallone.
Een zo'n groep nuttigt hier hun meegebrachte lunchbak, voor ze verder gaan naar Tighjettu. Morgen mogen ze weer hier langs op weg naar Ciottulu di I Moru.

Na een half uur gaan we weer verder naar Tighjettu, dan hebben we de eerste paar honderd hoogtemeters alvast gehad. Meteen na ons vertrekt ook een muilezelkaravaan, vergezelt door 2 honden, ter bevoorrading van Tighjettu.
Al snel krijgen we zicht op Tighjettu boven ons. Na een tijdje steken we de beek over. De bevoorradingskaravaan volgt een ander pad, want zij blijven links, en even later zien we ze linksboven ons op de helling. Flauw zeg. Hun route is vast veel gemakkelijker dan de onze. De honden van de muilezeldrijver lessen in de rivier hun dorst, en dan maar weer achter hun baas aan. Ook onze kant is goed te doen. Een mooi dal en mooie helling om te klimmen. Een kleine 3 kwartier later zijn we bij Refuge de Tighjettu (1683m) [album=left]2985[/album]

Tighjettu heeft altijd tot mijn verbeelding gesproken. Haar karakteristieke vorm, op palen, tegen een helling. Mooi dat ik er nu ben.
Onze Franse vrienden zijn er ook al. Zij starten altijd veel eerder dan wij, we halen ze steeds bijna in, maar zij hebben altijd de net-iets-betere kampeerplekjes... Zij hebben nu een mooi plekje iets lager op de helling naast het toilethok. We melden ons aan en krijgen een betaalbewijs mee. 'Zoek maar een plekje'. Wij zien naast het gebouw 2 tentplaatsen waar 1 nog opgevouwen Quechua tentje tussen ligt.
Dus denk ik, dan is er nog ??n plek over voor ons. Maar dat is buiten de waard gerekend. Want hij komt even later naar buiten en beweert dat ook die plek een ?Location? is. Ik neem aan dat hij bedoelt dat daar ook een Quechua tent moet kunnen komen te staan voor eventuele ?pensiongasten?. ?Zoek maar een andere plek?.?. Onder protest doe ik dat. Maar, dat is gemakkelijk gezegd, terwijl zij dus op alle redelijke plekken een opgooitent hebben liggen/staan. Het noopt de snelle Franse groep die iets na ons aankomen er zelfs toe om zo?n bivaktentje te boeken: net wat ze willen bij de refuge....
Maar omdat we nog redelijk op tijd zijn, vinden wij helemaal onderaan het bivakterrein nog een hele mooie plek. Je kunt er alleen bijna niet komen, en de hut staat 40-50m hoger. Deze plek is helemaal uit zicht van de rest van de camping. [album=right]2986[/album] Hier waan je je alleen, midden in deze geweldige omgeving.
's Middags op het terras. Langzaam stroomt het vol. Sommigen komen vanuit Calasima omhoog, anderen komen (soms strompelend) vanaf de Monte Cinto. Hun 4e dag.

Er hangt in de hut een verordening van de burgemeester van gemeente Manso (dat is het stroomgebied van de Fango, waar Cirque de Solitude bij hoort), dat de GR20-route van Bocca Tumasginesca tot Bocca Minuta tot nader order verboden gebied is.
Ik heb al horen zeggen dat het maar de vraag is of die route ooit nog in gebruik wordt genomen. Dat moet nog onderzocht worden door geologen.
Er staat ook bij dat er een alternatieve geel gemarkeerde route is via Bocca Crucetta en Pointe des Eboulis naar Haut Asco. Maar er wordt redelijk indringend gewaarschuwd voor deze alternatieve route: hij is zwaar, lang (8-10uur) en met enkele ?moeilijke ?passages. Met name veel groepen nemen daarom ook de bus vanaf Calasima naar Haute Asco , die 2 keer per dag op en neer gaat, ? ?35pp.

Omdat er geen brood is (wat we met enige scepsis horen, er is immers net een karavaan aangekomen?) bestellen we voor de ochtend een ontbijt. Daarna genieten we nog van een douche, van ons plekje, van het uitzicht en het weer.
?s Avonds koken en eten onder het gebouw, samen met veel anderen. Iedereen gaat vroeg naar bed. Zelfs wij. Want morgen wacht d? tocht over de flanken van de Monte Cinto.

Janneke van de Werken
Moderator
Moderator
Berichten: 1222
Lid geworden op: 18-01-2004 19:14
Locatie: Groningen

Bericht door Janneke van de Werken » 18-11-2015 19:22

Pracht verhaal, Gerhard. Leuk dat jullie bij de herder van Radule hebben gebivakkeerd. Wat een oord h?. En jullie bivouac bij Tighjettu komt mij ook erg bekend voor... wereldplek! Ik kan bijna niet wachten op het vervolg.

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 18-11-2015 21:43

Het plaatsen van die foto's op het prikbord en daarna in de tekst is een hoop werk, maar toch vind ik het leuk om het in de tekst te plaatsen. Wellicht daarna nog de betere resoluties in Picasa o.i.d.
En dan is ook nog mijn fotoalbum vol, dus moet ik eerst oude foto's (van die fotopuzzel-zoektochten) of iets minder relevante foto's opruimen :-(

Plaats reactie