test

GR20 2015 Z-N verslag

Op Corsica wordt veel gewandeld. De GR20 is de beroemdste en waarschijnlijk zwaarste lange afstandswandeling ter wereld. Maar er zijn nog diverse andere prachtige wandeltochten.
Rob Custers
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 1572
Lid geworden op: 04-03-2005 19:21
Locatie: Helden

Bericht door Rob Custers » 18-11-2015 22:20

Heerlijk Gerhard. Ik begreep wel dat dit weekend niets geplaatst werd, maar miste het wel. Ik vind het interessantste van dit soort verslagen dat sommige dingen exact overeenkomen met wat ikzelf heb meegemaakt (sommige foto's zijn precies hetzelfde, de onderdompeling in een totaal andere wereld en ritme, de natuur, vriendschappen die ontstaan, de minutieuze voorbereiding enz.), maar ook zaken waar ik me helemaal niets van kan herinneren, terwijl de GR20 Noord voor mij slechts een dik jaar geleden was en behoorlijk vastgelegd is in foto's en verslag. Van sommige foto's denk ik echt dat jij een andere tocht hebt gelopen als wij.

Dus eigenlijk zeg ik: ik zou hem nog eens moeten lopen, want je ziet en beleeft telkens nieuwe dingen. Ik blijf je verslag volgen en zal dan later nog eens uitgebreider reageren.

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 19-11-2015 00:07

Hoi Rob, terug?
Op een aantal plekken hebben we ook een andere route gelopen dan jij, zoals grotere omweg over de Coscione via Matalza, de hoge route naar Petra Piana. En Cascade de Radule? Ik probeer met name voor 'nieuwe lopers' de meest relevante foto's te plaatsen.

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 19-11-2015 01:12

wo 1juli Refuge de Tighjettu - Ascu Stagnu - Refuge de Caruzzu

Het is nog donker als we opstaan. Heel vroeg, denken we. Snel inpakken en daarna eten en toilet bij de hut. Daar zien we dat onze Franse vrienden n?g weer vroeger zijn opgestaan, al om 4 uur. Het lijkt wel of ze de Mont Blanc moeten beklimmen. Zij staan al op het punt om te vertrekken. Wij zijn zelfs bijna de laatsten die gaan ontbijten in de hut. Inderdaad is er geen brood, alleen een soort biscuit-beschuit. Prima te eten, met veel jam en slappe koffie.[album=right]2987[/album]

Om 6.15uur op weg. Lekker in de schaduw. Het gaat goed! Steil, veel rode rotsblokken, enkele klauterstukjes. We halen een aantal groepen in. Het laatste stuk is vooral gruis. Er is in die paar weken dat deze route intensief wordt gebruikt al een heel pad uitgesleten.
[album=left]2988[/album]Pracht uitzicht op het dal, de hut en de Paglia Orba en Punta Minuta.

[album=right]2989[/album]Na 2 uur zijn we op Bocca Crucetta (2452m). Daar zitten velen uit te puffen. Over de rand zien we Lac de Cinto liggen. Naar de pas bij Pointe des Eboulis (?2600m) is het licht stijgend en gemakkelijk.
Vanaf hier gaan veel trekkers met of zonder rugzak op en neer naar het hoogste punt van Corsica, Monte Cinto (2702m). Tja, als je dan toch in de buurt bent.
[album=left]2991[/album]
Onze Franse vriend Pierre zit hier te wachten. Hij heeft last van vocht in een knie, en wil die niet forceren. Christophe is wel met een ander groepje op weg. Volgens zeggen is het vanaf hier nog een 1? - 2 uur heen en weer. Je moet eerst langs de zuidhelling een stukje dalen en dan weer omhoog naar de top.

Wij hebben de top vorig jaar al gedaan vanaf Haute Asco en in 1994 via Refuge de l'Erco.

Helaas zijn van beide keren de foto?s verloren gegaan, dus we moeten het doen met onze herinneringen, en met alle foto?s die op internet staan. Er vormen zich al weer wolken om de top, dus grote kans op nul zicht; we kiezen om door te gaan. [album=left]2997[/album]

Vanaf Pointe des Eboulis daalt de route langs de helling richting het noordoosten, diep onder de top [album=right]2993[/album] van de Monte Cinto door. Na een paar minuten voegt onze route zich bij de normaal-route vanaf Haute Asco naar de Monte Cinto. (Die gaat dus vanaf hier (als je omhoog gaat) iets ?binnendoor? naar de graat, daar eroverheen, weer iets naar beneden en vervolgens met een bocht weer naar de top.)
Onze lunch nemen we vaak al lopend, of tijdens korte pauzes. We eten onderweg bij gebrek aan (stok)brood, veel fruitcake (kan ik nu niet meer zien) of mueslirepen (zijn hier veel lekkerder dan thuis).

Het stuk tussen de beide passen, en een deel van de afdaling loopt de ?zwerver? met ons op.
Zijn uitrusting en uitstraling ziet er wat sjabbesachtig uit en hij ruikt een uur in de wind. Hij loopt al een paar dagen met wisselende groepen mee. Bij Tighjettu sliep hij bij gebrek aan een goede plek in de buitenlucht. Wel met een goede slaapzak! Halverwege beneden sluit hij aan bij een ander clubje.

De afdaling gaat ok?, beter dan vorig jaar, toen wij in de afdaling door gezinnen met zingende kinderen werden ingehaald?.
Op een gegeven moment komt er vanaf rechts een bergbeek naar beneden, die opeens tussen de rotsblokken in de bodem verdwijnt. Een paar honderd meter verder en lager komt hij weer tevoorschijn. Onze route loopt er overheen. Prachtig.

Dit is weer een mooi dal. Eerst daal je door een zijdal, dan kom je in het Cirque de Trimbulacciu, een prachtig komdal, omringd door bergwanden, met van verschillende kanten beken en watervallen. [album=left]2995[/album]Op een vijftal punten waar je tot vorig jaar bij de beklimming van de Monte Cinto nog moest klauteren, zijn nu nieuwe staalkabels bevestigd. Bij sommigen zit het boorstof nog op de rots. Dat hebben ze afgelopen weken snel gedaan. Met mooi weer zijn die niet echt nodig, maar wel verstandig bij regen en zware bepakking.
Het gaat zo lekker dat halverwege de afdaling het plan rijpt om vandaag door te lopen naar Refuge de Caruzzu, als we er nog puf in hebben. Hoewel er veel wolken om de bergtoppen hangen, is het weer stabiel. Voor die etappe staat 5? uur, laat het voor ons eens 6 uur zijn, dus als we om uiterlijk 8 uur bij Caruzzu willen zijn, moeten we voor 14.00uur bij Haute Asco vertrekken. Vanaf hier zie je boven Haut Asco al de helling en col waar we hierna overheen moeten.
Het laatste stuk tot Haut Asco is gemakkelijk. Na in totaal 6? uur zijn we er (12.45uur). Volgens het wegwijsbordje staat er 8 tot 10 uur voor, maar dat valt dus mee. Vanaf onze kant (zuid - noord) heb je overigens 250 hoogtemeters-minder dan als je de andere kant op loopt.
We hebben natuurlijk nog nooit de Cirque gelopen, maar toch lijkt mij deze alternatieve route geen verarming. Het zijn prachtige bergen, pittig, maar goed te klimmen, het blijft meer bij de geest van de GR20: zoveel mogelijk over alle hoogtepunten, en je geeft de trekkers de kans om de Monte Cinto te beklimmen. Van mij mogen ze het zo houden.

Bij de refuge Ascu Stagnu komen we op krachten met een lunch. Op het terras zitten 2 jongens en een meneer uit Belgi?. Ze wachten op de bus naar Calasima. De jongens mogen van hun ouders niet de nieuwe route doen, bezorgt gemaakt door de waarschuwende teksten op de Parc-Corse website. De man hoort bij een groep, en heeft het vanochtend geprobeerd, maar hij had last van een knie en wilde die niet forceren. Door de bus te nemen bouwt hij nu een 'rustdag' in. [album=right]2994[/album]

Ook hier zijn ze volop bezig om het vervallen ski-centrum nieuw leven in te blazen, met een nieuw skistation voor de liften, platgeschoven paden voor de ski?rs en er staat nu al een sneeuwschuiver klaar voor de winter.
Er zal vast veel sneeuw gemaakt worden met sneeuwkanonnen. Raar eigenlijk dat ze ondanks steeds warmer wordende winters hier nog brood in zien. Maar als (kunstijsbaan)schaatser moet ik er maar niet teveel van vinden.

Als wij doorlopen naar Caruzzu zien we Pierre en Christophe niet meer. Zij blijven immers hier overnachten. We hebben niet echt afscheid van hen genomen. Omdat zij familie zijn van de hoteleigenaar, schrijven we hen een briefje als afscheid. We geven dat aan de barman van het hotel, met het verzoek het te overhandigen aan ?de familie-van-de-eigenaar,-die-de-GR20-lopen?. Hij kijkt wat stug. Hopen dat het hen bereikt.

Om 13.40uur vertrekken we.
Het is een lekkere klim, veel blokken. Steil. Voor het eerst is het echt warm in de klim.
Er komen 2 Antwerpenaren naar beneden, ook vader en zoon. Van ver horen we de zoon al klagen over zijn voeten, en dat hij verlangt om te recupereren in het bad van het hotel. Daarna een Belg en een Italiaan die het niet slim vinden dat we ons nu nog deze moorddadige tocht wagen. Dan een Zuid-Afrikaan, die Nederlands kan en een paar etappes dubbelt, en het dus heel logisch vindt wat wij doen.
Dat is het mooie van de GR20: enerzijds ouderen die vol-pension gaan, de laatste dagen ook gezinnen met kinderen die het er op wagen. Anderzijds mensen die met meer of minder minimale bagage, vaak ook overnachten in de hut, en steeds ??n of meerdere etappes in een keer doen. En echte trailrunners die met alleen maar water en wat energiereepjes een of enkele etappes rennen. Dat moet ook te doen zijn: Je 's morgens laten afzetten in Calenzana en je 's avonds laten oppikken of laten verzorgen in Haut Asco, en dan verder via Castel di Verghio, Vizzavona, Bocca di Verde, Matalza, (Bavella), Conca.

Boven op de Bocca di Stagnu genieten we van het uitzicht. Je moet een paar meter opzij om het dalstation te zien. Ik loop een hobby-stukje naar het westen, om te kijken of de dagtochtroute langs Punta Culaghia goed te vinden is. Dat is een stuk van de oude GR20 route, waarbij de markering is overgeverfd met grijze verf. Toch is die markering nog wel te zien.(Het staat als dagtocht 69 in de Rother-wandelgids). Het had me mooi geleken om vanaf Tighjettu en Cirque de Solitude, langs deze bergkam in ??n keer door te lopen naar Caruzzu, dan vermijd je 200m dalen en -klimmen naar Ascu Stagnu. Maar door omstandigheden kunnen we die route vandaag niet doen.

Vanaf de pas eerst iets dalen, dan weer stijgen en klauteren naar Bocca di a Muvrella. Vanaf daar zien we Lavu di a Muvrella liggen. We dalen door een mooi dal. Eerst via de rechterkant, daarna de linkerkant. De uren gaan tellen. Dit vinden we zwaar, hoewel het op zichzelf niet zwaar is.
Op een gegeven moment komen er kettingen langs schuine rotsen langs een afgrondje. Aan de ene kant halen we onze neus er voor op, er zijn gevaarlijker stukken waar geen zekering is. Anderzijds ben ik nu zo moe dat ik er blij mee ben.

Eindelijk komen we bij de beroemde hangbrug. Er zijn daar prachtige zwemplekken, maar nu is het stil. Alle dagjesmensen zijn al vertrokken, en voor de GR20-baders wacht in de hut het eten.
Wat doe je op een hangbrug? Schommelen. Dat geeft een leuk effect op de camera.
De laatste loodjes wegen zwaar. Om 18:30uur komen we aan. Moe maar voldaan. Van de ochtendstond tot het avondgloren in totaal meer dan 12 uur in touw geweest.
Bij de hut is inderdaad iedereen aan het eten. Tot onze verrassing zijn we hier ook onze 5 Franse vrienden met Benji. Wauw, dat die hond dat zo goed volhoudt.

Voor deze (mogelijk) laatste nacht willen we graag zo?n opgooi-tent proberen. Want we zijn met onze ervaringen van een paar jaar geleden bang dat nu het aantal goede kampeerplekken beperkt is, en we willen morgen (voor ons doen) vroeg op pad om eventueel weer twee etappes te dubbelen. Als dat lukt kunnen we donderdag al in Calvi zijn, in plaats van zaterdag.
Ondanks de drukte tijdens het eten, worden we door de waard hartelijk de weg gewezen naar onze tent. Heerlijk, op een paar pallets. We slepen de matrassen naar buiten, nemen een koude cola en eten ons nood-adventurefood-diner. Die hebben we nu niet meer nodig. Daarna schuiven we aan op het terras bij onze 5 franse vrienden. Zij waren ook heel vroeg vertrokken vanaf Tighjettu en zijn ook maar gelijk doorgelopen. Ze hebben nog wel de tijd genomen om twee keer te badderen in de rivier in Cirque de Trimbulacciu en bij de hangbrug. Morgen doen ze het rustig aan, want zondag vliegen ze vanaf Calvi op Toulouse.

De zonsondergang bij Caruzzu is altijd heel speciaal. Je ziet de zon in de zee spiegelen. Velen zitten met een camera klaar. [album=left]2996[/album]
Opeens is er wat consternatie bij de terrasreling, onder het terras loopt een Moefflon met jong. Mart kan er van genieten, ik mis hem net. Ook deze dieren verliezen blijkbaar iets van hun schuwheid.

De vakanties in delen van Frankrijk zijn blijkbaar begonnen, want hier zitten een paar gezinnen met kinderen van ongeveer 10 jaar die de GR 20 gaan lopen. Met hun eigen tent. Stoer!
Het aantal beschikbare kampeerplekken valt geloof ik mee, al moet je wel goed zoeken tussen de bosjes in de buurt van het riviertje.

De afgelopen jaren is er een prachtig douche en toiletgebouw gebouwd. Ecovriendelijk, want een lekker koude douche, maar vooral omdat de ontlasting via een handbediend lopend bandje in een droge ?compostbak? wordt gedumpt. Dat spreek mij erg aan.

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 22-11-2015 15:16

do 2 juli Refuge de Carozzu ? Refuge d'Ortu di u Piobbu - Calenzana - Calvi
Vannacht heb ik slecht geslapen. Dat komt vast door die dubbele oplos-espresso-sticks die nu maar eens op moesten. Om 5 uur op. We nemen ons laatste Adventurefoodnoodontbijt. Daarvoor koken we water in de hut. Mart krijgt nog bijna ruzie met een ander, omdat hij water heeft opgezet, en die ander niet wil dat wij het gaan gebruiken. Communicatiestoring met al die slapertjes in je ogen.
Om kwart over zes op pad. Met ons gaat het op en af voor wat betreft onze conditie. Gisteren was een topdag, vanochtend gaat het wat moeizamer. We lopen eerst op met een ander stel, maar [album=left]2998[/album]verliezen hen langzamerhand uit het oog. Een paar jaar geleden heb ik deze route vanaf de andere kant als dagtocht gelopen. Toen had ik iets van ?best wel pittig in de klim?. Hij is inderdaad pittig. Maar de lengte van de klim valt (achteraf) mee.

Boven op de Bocca Carozzu ofwel Bocca Innominata (1865m), moeten we nog wat hoger, klautertukjes slingerend langs de graad. Een prachtige etappe met prachtige uitzichten, bergen en rotsformaties. Ik kan me voorstellen dat sommigen dit eng vinden.

Je ziet heel goed waar je nog hoger moet, langs een gruishelling tot de pas. Het gaat gestaag. De gruishelling valt me mee. Vandaag komen we 46 lopers tegen.
Vanaf Bocca Piccaia opent zich een ?saai? dal naar het noorden. Veel rotsblokken. We komen langs de bron, maar zien dat anderen een stuk binnendoor gaan. Langs een berkenbos, weer iets omhoog [album=right]2999[/album] over een bergrug, dan zien we de hut liggen. Maar nog wel door het bos, om een dalletje heen. We hebben besloten om pas bij Refuge d'Ortu di u Piobbu te bekijken of we puf hebben om verder te gaan naar Calenzana. Om 12.25 uur zijn we er (na 4:10uur).
Bij de hut zit al een groep ?verse? lopers, die vandaag vanuit Calenzana aangekomen zijn. Die moeten [album=left]3000[/album]al vroeg vertrokken zijn. Ook de mensen die met ons op liepen blijven hier. Een grote Kroaat met een megarugzak is bezig alles te herordenen en in plastic zakken te wikkelen. Hij vraagt veel over de rest van de tocht. ?Of er genoeg water in de riviertjes zit? (Bij ons nog wel, maar het is nu al 10 dagen droog geweest). Want hij heeft een waterfilter meegenomen, je weet immers maar nooit. Wij hebben het alle dagen gedaan met beide 2 1? literflessen en dat was ruimschoots voldoende. En hij heeft voor 16 dagen eten meegenomen.

Na de lunch hebben we nog puf en tijd genoeg om verder te gaan. We vertrekken om 13:20uur. Volgens het boekje zijn we dan voor half zeven in Calenzana. Tijd genoeg om de Navette van half acht te halen. Eerst toch nog iets omhoog. H?, we gaan toch naar de kust?
Het eerste deel is een mooie tocht met wat klauterstukjes, zelfs inclusief kettingen. Maar niet echt moeilijk. Wel frustrerend dat we na 2? uur op Bocca a u Saltu (1250m) (dat is de helft van de totale tijd en kilometers!) nog maar 300m zijn gedaald.
In de resterende tijd en kilometers moeten we nog 1000m dalen.
Vanaf deze pas gaat het meer naar beneden. Nergens erg steil, met goede paden. Eerst nog tussen de bosjes, later maquis en open. Het wordt van warm tot heet. Dan merk je toch dat de hoogte verkoelend werkt. We kunnen een groot deel van de route zien die we nog moeten afleggen, om de rotsheuvels heen. [album=right]3001[/album]
Mooi uitzicht op de vlakte van het vliegveld en Calvi. Daar liggen we morgen aan het strand.
We verwonderen ons over de mensen die nog omhoog gaan. Waarschijnlijk net als wij 13 dagen geleden, pas aangekomen en nog proberen de eerste hut te halen. Zelfs om half zes gaat er nog een jong stel in een sloom tempo naar boven. Het is voor hen dan nog een tocht van minstens 5 uur. Dat gaan ze dus niet halen voor middernacht, en op het eind is het nog redelijk pittig. (Ze zullen wel ergens illegaal hun tentje opzetten.)
Het gaat nu over paadjes-langs-hekjes-om-weilandjes. We komen weer in de gereguleerde wereld. Bijna beneden voegen we ons bij de route Tra Mare e Monti.
Ons water is al behoorlijk opgewarmd, en zelf zijn we oververhit. Dus we zijn blij als we langs het bronnetje komen. We gooien onszelf nat en lessen de dorst met koel water.

Via een steil weggetje naderen we het dorp. En opeens is daar het bord en kapel: we zijn er! Afgelopen. Opgelucht dat we er voor vandaag zijn, maar met weemoed dat het nu over is. Dit had best wel langer mogen duren.

Mart wilde deze tocht echt graag doen omdat hij het zag als een test hoe hij met dit soort inspanningen om zou gaan. Of je het uiterste uit jezelf hebt gehaald, weet je niet zolang je nog door kunt gaan, dan was dat blijkbaar nog niet de grens. Maar Mart heeft wel afgezien ?n doorgezet. Trots als vader!

Voor mij was het een langgekoesterde droom, om deze tocht op 'ons' eiland eens te doen. Nu kregen wij de kans. Dank je wel, Erna. Het was fantastisch! Wat het zo mooi maakt? Moeilijk te omschrijven. Wellicht de combinatie van 'samen dingen doen', de bergen, de natuur, de inspanning, de mensen, de sfeer, het onafhankelijke, het primitieve....?

De ?afloop?
Door het dorp naar beneden op zoek naar de refuge. Er staan weinig/geen markeringen. We vinden dat we wel een biertje verdiend hebben, maar Calenzana lijkt uitgestorven. Bij de hoofdstraat is meer leven in de brouwerij. We passeren cafe-bar Le GR20. Natuurlijk een doorzichtige naam om dorstige klanten te trekken, maar wij lopen nog 500m door, naar de Gite.
Dat hadden we beter niet kunnen doen. De Gite is maar een saaie bedoening. Slechts enkele gasten.
Een behulpzame mevrouw helpt. ?Waar de bus vertrekt?? ?De bus rijdt niet meer, alleen in de hoogzomer en dan nog via een lange route door de Balagne?. Terwijl de busdienst toch echt nog op de Parc-naturel-regional-de-corse site staat. ?Of we hier iets kunnen eten en drinken?? ?Dat gaat helaas niet?.

Ok?, dan gaan we wel liftend naar Calvi. Maar eerst terug naar Le GR20 (de les: passeer dus nooit bar Le GR20 als je met de GR20 klaar bent, maar vier daar je succes!)
We halen het caf? niet, want al lopend liften we. We verkiezen nog liever op tijd op de camping in Calvi te zijn, boven hier een biertje. Al redelijk snel stopt er een oude witte Peugeot. Ik kan naast de bestuurder zitten, Mart moet maar achterin bovenop de zooi een plek zoeken. De man is een zestiger. Hij heeft de GR20 al vaak gelopen en is als vrijwilliger ieder voorjaar bezig om (een deel van) de route van de GR20 na te lopen, om de markering van een nieuwe verflaag te voorzien, en te controleren op begaanbaarheid van het pad. Hij vindt het prachtig dat hij ons kan meenemen.
Helaas moet hij eerst niet verder dan halverwege de N197. Daar heeft hij een tuintje o.i.d. Wij gaan verder liften. Over 20 minuten gaat hij verder, als we er dan nog staan kunnen we weer mee.
Maar na een tijdje stopt er een jonge bouwvakker in een oude Audi die van een klus in Calenzana naar huis in L?ile-Rousse gaat. Dus kunnen we mee tot de rotonde bij de N197. Daar weer verder liften. Dit keer duurt het lang, ondanks dat iedereen die hier langs komt ?zeker weten? naar Calvi gaat. Als het liften niet lijkt te lukken ga je zoeken naar redenen: Wellicht is de stopplek niet veilig, of het zal voor hen te kort zijn (4km) om de moeite te nemen om te stoppen, voor ons is het echter te lang om te lopen. Of het komt doordat mijn shirt er niet bepaald fris uitziet na deze heftige dagen. Als ik hem snel gewisseld heb, hebben we binnen een minuut ?beet?.
Dit keer is het een Duits stel in een huurauto. Ze houden van actieve vakanties, hebben vandaag gemountainbiked in de Balagne, en gaan via Calvi naar Galeria. Ze zagen in ons meteen twee GR20-lopers en dat vonden ze wel interessant. Leuk zo?n lift.
Bij de eerste supermarche stoppen we, om 19:40uur. Zij en wij doen inkopen en wij lopen daarna een paar honderd meter terug naar camping Paduella, onze vaste camping als we in Calvi zijn.
Om tien over acht, net voor het kantoor sluit, komen we aan. We kunnen natuurlijk staan op het veld waar alle trekkers staan. Op hetzelfde plekje als 20 jaar geleden. Wat een nostalgie.
Maar eerst ploffen we neer op het terras en nemen ons GR20-biertje. Daarna zetten we ons in beweging om de tent op te zetten en gaan lekker (maar wel warm) douchen.

vr 3 juli Calvi
We proberen eindelijk eens uit te slapen. Maar dat lukt niet zo goed.
Ontbijtje, wasje doen, en via het strand naar Calvi. Daar in een Internetcaf? de terugreis vanaf Figari bevestigen, en de bus/trein verbinding voor morgen naar Porto Vecchio uitzoeken. De bus blijkt handiger, sneller en goedkoper dan de trein (maar lang niet zo leuk). 's middags via de camping naar het strand. Nog even ?genieten? van ?Calvi on the Rocks?: DJ-herrie bij een strandtent, veel strandgasten staan wat te zuipen met de voeten in zee. Wat een andere wereld.

za 4juli Calvi - Casamosa - Porto Vecchio
Weer vroeg op, om 7 uur vertrekt de bus vanaf de bushalte op de weg bij de Tourist Information. Prima geregeld. Om half negen stappen we uit in Casamoza. Daar komt om 9 uur de bus Bastia-Porto Vecchio. Die is behoorlijk vol met backpackers. Totale prijs Calvi - Porto Vecchio is ?36,-pp.
In Porto Vecchio stoppen we bij ?gare routiere?,het centrale busstation. Dat blijkt een bordje te zijn aan Quai Pascal Paoli/Avenue Georges Pompidou.
Via de VVV gaan we naar de camping La Matonara. Die ligt aan de noordkant, vlakbij de supermarkten, ? 1km van het centrum. Porto Vecchio heeft een mooie bovenstad, maar het ontbeert een strand bij de stad, en een boulevard langs de haven. Gelukkig heeft de camping een prachtig zwembad/horeca. Voor het overige is het een oude camping. Het is vandaag weer erg warm. We zwemmen wat en later op de middag kijken we in een koel caf? in het centrum naar de start van de Tour de France in Utrecht. Daar is het ook heet.

zo 5 juli Porto Vecchio
Op de camping komen vrij veel GR20 lopers aan vanuit Conca. Ook komen we de 'verdwaalde' Belgische wandelaar die we bij Petra Piana troffen weer tegen. Hij heeft het gehaald. Hij vond de natuur prachtig, "maar het is geen GR-route. Veel te veel klauteren, te veel opletten, te weinig wandelen". Daar zit wel iets in. Ook de twee overgebleven frans-brusselse meiden komen op de camping staan, ook op weg naar Figari. Zij waren sinds Vizzavona steeds een dag of twee na ons.
's Ochtends bezoeken we een kerk. Daarna zwemmen, eten, zwemmen en tour kijken.

ma 6 juli Porto Vecchio - Charleroi - Nederland
Voorspoedige reis naar huis, totaal 12 uur: lopen - busje - vliegtuig - shuttlebus Brussel - trein (2x) ? vanaf het station opgehaald. Heerlijk thuis.

Rob Custers
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 1572
Lid geworden op: 04-03-2005 19:21
Locatie: Helden

Bericht door Rob Custers » 23-11-2015 19:15

Proficiat Gerhard en Mart! Ik moet eerlijk zeggen dat het begin niet zo veelbelovend was, met de vlucht missen, een aardewerken mok moeten kopen en (voor mijn doen) laat beginnen en de eerste dagen niet echt opschieten. Maar kijk, met drie gedubbelde etappes ?n de alternatieve etappe vlak langs de Monte Cinto hebben jullie iedereen omver geblazen. Een heel knappe prestatie!

Zoals ik al zei is veel herkenbaar en veel ook niet, en dat is soms ook het geval als we exact dezelfde route liepen. Je blijkt dus wel heel veel te zien, maar ook veel te missen. Ik begrijp daarom ook wel goed de neiging van velen om de route nog een keer te lopen. Hoewel dat ook wel te maken heeft met de bijzondere sfeer van de tocht, dat kom je in elk verslag tegen.

Verder vond ik de foto's met daarin route of toppen aangegeven heel interessant. Ik heb ook vaker dat soort zoekplaatjes, maar kom er lang niet altijd uit. Mooi verslag, interessante foto's en ik weet zeker voor jullie: een onvergetelijke herinnering!

Janneke van de Werken
Moderator
Moderator
Berichten: 1222
Lid geworden op: 18-01-2004 19:14
Locatie: Groningen

Bericht door Janneke van de Werken » 23-11-2015 22:54

Gefeliciteerd mannen, met deze prestatie. En dank voor het delen van jullie belevenissen. Het was fijn 'meelopen' met jullie!

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 24-11-2015 21:45

Dank. Ik heb altijd veel lering getrokken en inspiratie opgedaan uit jullie verslagen en die van anderen. Het was zelfs zo dat ik van 6 of 7 schrijvers (dus ook van jullie) de verslagen per etappe heb gebundeld, om een handzaam overzicht te krijgen. Dat vond ik leuker dan de offici?le boekjes. Daarom 'moest' ik het ook beschrijven. En het is ook leuk om zo nog met de vakantie bezig te zijn. Ik hoop dat mensen die op Internet zoeken naar de GR20, of die gericht op Corsica Prikbord kijken, wat aan al onze ervaringen hebben.
Misschien, bij leven en welzijn, in 2019 nog een keer als onze jongste zoon zijn examen gedaan heeft, en als hij dan voor de GR20 kiest. Van mij mag het!

Ronny Verstraete
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 114
Lid geworden op: 13-08-2007 10:35
Locatie: Vlaanderen

Bericht door Ronny Verstraete » 26-11-2015 09:21

@ Gerhard

23 juni - Matalza "Om 8 uur op weg. Al snel passeren we de kapel San Petru. Tot hier loopt de verharde weg. Ik ben benieuwd of je hier ook met de auto mag komen, of dat het alleen voorbehouden is aan 'vergunninghouders'?"

antwoord: Je kan er inderdaad vrij komen via een zeer goed onderhouden D428. Er is zelfs een parking voorzien. Wij komen er elk jaar met de wagen om van daaruit te wandelen naar de top van de Incudine OF het plateau van Coscione OF naar Cozzano (Baptiste Pantalacci, de eigenaar van de gite Bella Vista daar en broer van de eigenaar van de refuge Usciolu, geeft ons dan een lift terug)

Plaats reactie