test

GR20 2015 Z-N verslag

Op Corsica wordt veel gewandeld. De GR20 is de beroemdste en waarschijnlijk zwaarste lange afstandswandeling ter wereld. Maar er zijn nog diverse andere prachtige wandeltochten.
Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

GR20 2015 Z-N verslag

Bericht door Gerhard Schutten » 10-07-2015 08:02

Thuis gekomen van de GR20 van zuid naar noord samen met m'n zoon, van zaterdag 20 juni t/m donderdag 2 juli, en al weer bezig om te vertrekken voor een gezinsvakantie, doe ik nu een kort verslag. Na verloop van tijd volgt een volledig verslag.
De kortste versie: Het was fantastisch.

Iets langer: Eerst twee dagen met regen, daarna 8 dagen met prachtig weer: droog, wel dreigende wolken in de middag maar niet te warm. Laatste 3 dagen heet. Wel nu en dan bij ??n van beide lichamelijk ongemak (door de regen een blaar en pijnlijke knie?n), maar daar konden we mee leven. Door het weer, conditie e.d. niet de toppen gedaan die op het wensenlijstje stonden, maar dat doet er niet toe. O.a. vanwege die regen zijn we via Plateau de Coscione (refuge Matalza) gelopen. Prachtig.
Omdat door het drama in de Cirque de Solitude die route was gesloten, hebben we vanaf Refuge de Tighjettu de (tijdelijke?) route over de flanken van Monte Cinto naar Haute Ascu gedaan. Vanaf onze kant prima te doen, een tocht van 61/2 uur.
Veel mensen ontmoet. Met name in het zuiden veel groepsreizen. Veel (Franse) ouderen die meer of minder vol-pension de tocht ondernemen.

Meer volgt.

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 04-11-2015 02:28

Ons GR20-verslag is klaar om te 'publiceren'. Het is een lang verhaal geworden, dus ik knip het in een aantal delen om de paar dagen. Hopelijk lukt het met de foto's. Ik hoop dat het voor jullie mag dienen als inspiratie, of om mooie eigen herinneringen op te halen.
[album]2936[/album]

Verslag GR20 zaterdag 20 juni - donderdag 2 juli 2015

De aanloop.
Meteen na het herexamen van Mart vertrekken we richting Charleroi / Brussel-sud.
Eigenlijk wilden we vliegen vanaf Schiphol, maar door de onzekerheid van de examens konden we pas laat boeken, en toen was de prijs van KLM/Air France omhoog geschoten. Dan toch maar Ryanair, al betekent dat meer tijd en gedoe met de heen en terugreis. Op vrijdagochtend van het hotel naar het vliegveld. Daar een lesje geleerd: probeer niet je rugzak als handbagage mee te nemen. Ook al zou het qua omvang passen, er zitten veel te veel enge dingen in, zoals een zakmes en bergwandelstokken. Door het gedoe bij de douane zijn we te laat voor de vlucht. Morgen is er weer een dag. Nu hebben we bonustijd om Charleroi te bekijken. ?De lelijkste stad van Europa??. Wij vinden dat reuze meevallen. Modern en oud afgewisseld en de mijnbergen als groene longen. Er zullen vast naargeestige fabrieksterreinen zijn, maar daar mag je een stad niet op afrekenen. In de binnenstad is een enorme bouwput van 4 verdiepingen diep. Over een of twee jaar staat daar vast een prachtig theater/winkelcentrum/parkeergarage. Daarna nemen we nog een kijkje in de bovenstad, en gaan eerst met de tram en dan met de bus naar ons hotel, in een sub-dorp van Charleroi. We maken nog een wandeltocht in de omgeving en nemen ?s avonds een heerlijke pizza bij de overburen.

Zaterdag 20 juni Charleroi - Figari - Conca - Refuge de Paliri.
Heel vroeg op, om op tijd te vliegen. Nu mogen we wel mee. Al om 9.00uur staan we op Corsica, Figari. Het is lekker weer. Warm, maar niet t?. Omdat we na het bagage ophalen (denken) te laat te zijn voor het busje, gaan we liften. Iedereen die in het rijke bezit is van een huurauto, en vol verwachting Corsica inrijdt, heeft geen boodschap aan mensen met vervaarlijke schoenen en rugzakken. Toch is er na 20 minuten een Corsicaanse jonge vent die het met ons aandurft. Regelrecht naar het centrum van Porto Vecchio. Bij een supermarkt kopen we een gasflesje, water en brood.
Van daar lopen we naar het noorden de stad uit. We liften met ?plaatsnaambordjes?, want mijn ervaring is dat dat het effectiefst is. Op de R198 staan we met een bordje Sainte-Lucie de PV en met Conca. Dat werkt, want de chauffeur van het busje naar Conca, speciaal voor de GR20-lopers, ziet ons en stopt. We mogen mee, voor lifters heeft hij een ?speciale prijs? ?8 voor z?n twee?n. Geen probleem. Het was eigenlijk niet de tijd van zijn dienstregeling, maar hij moest in Porto Vecchio boodschappen doen en is nu op de weg terug. Lekker snel zo. In Sainte-Lucie pikken we bij de bushalte nog meer lopers op. Om 12:00 zijn we bij Gite de la Tonnelle in Conca.

Het is al middag en er komen steeds meer wolken. Maar de weersverwachting is niet al te ongunstig, dus zou het mooi zijn als we vandaag nog de eerste hut halen. Dan hebben we meteen de dag verlies van gisteren ingehaald. In het dorp verlopen we ons eerst, maar om half 1 zijn we bij het begin. Zo nu en dan komen ons lopers tegemoet; voldaan, opgelucht en opgetogen dat het er op zit. Wat staat ons nog te wachten? Het klimt best goed door bos met o.a. kurkeiken. Na 3 kwartier zijn we op de Bocca d?Usciolu en stappen we de wereld van de Bavella binnen. [album]2933[/album]
Het motregent, maar te weinig om onze regenkleding aan te doen. Iedereen die van boven komt heeft wel alles aan en om de rugzak. Ze zullen er wel ervaring mee hebben. Een aantal waarschuwt ons vooral niet door te gaan, want het regent en er dreigt onweer. Als ik het uitreken waren deze mensen 10 dagen geleden ongeveer in de buurt van de Cirque de Solitude toen daar de ramp plaatsvond. Dat heeft vanzelfsprekend veel indruk gemaakt. Ze hebben nog de schrik in de benen van het noodweer en de gevolgen daarvan. We slaan hun waarschuwingen niet in de wind, maar gaan wel door. We houden het weer goed in de gaten, maar op deze eerste etappe komen we niet ?cht hoog, dus ik verwacht dat het goed te doen is. Terug gaan blijft een optie. Gelukkig blijft het onweer wat gerommel ver weg.
Deze route zit aardig in m?n hoofd, maar waar is nou die splitsing met die oude bergerie? Eindelijk, om vier uur passeren we het. De motregen gaat over in echte regen en we doen onze poncho?s aan. We kozen voor poncho?s want die zijn veel lichter dan regenjassen. Of ze net zo goed zijn is de vraag... Ondanks dat poncho's?s wijd zijn, flapperen ze niet want ze zijn vastgesnoerd door onze rugzakken. Het blijft veel op en soms af gaan. De route is gevarieerd met mooie rotsformaties, prachtige bergen in de verte, achter ons verdwijnt de oostkust in de nevel,[album]2934[/album] bospaden afgewisseld met rotsplateaus waar we overheen moeten. Om zes uur is het weer droog, en drogen wij ook in een lekker zonnetje, op een rots met mooi uitzicht richting Solenzara.
De uren, kilometers, hoogtemeters en kilo?s beginnen hun tol te eisen. Het wordt weer eens tijd dat we zien waar we zijn. Na een bocht zien we Punta Tafunatu di i Paliri. Het gat in de rots boven de refuge. Daaronder moet dus de hut ergens liggen.[album]2935[/album] Er volgt nog een korte afdaling en stijging. We zijn als vlaklanders niet veel gewend dus die laatste helling gaat moeizaam. Boven ons zien we al wat gescharrel van kampeerders. Pffft. Om 19:00 uur zijn we er. We zijn verbaasd dat we ondanks de pauzes behoorlijk 'op schema' hebben gelopen.
Er staan her en der veel tenten en er heerst een gezellige sfeer. Voor velen is dit wellicht de laatste keer dat tochtgenoten elkaar zien en spreken. Hoewel we de laatsten zijn kunnen we ons tentje op het ??n na mooiste plekje zetten. Bij het opzetten begrijpen we waarom deze plek niet eerder bezet was, want er is bijna geen tentpin in te krijgen. Maar met dit weer hebben we niet veel nodig, enkele dikke stenen en extra lijntjes zijn voldoende.
De waard is niet heel erg hartelijk. Hij vermaakt zich op het terras met een groot mes en met andere gasten. Op mijn vraag of en waar de douche is, krijg ik een vage zwaai richting het dal. Laat maar zitten....
We eten ons Adventurefood-diner op het terras op. Best lekker. Hier zit een gezellige groep te kletsen. Er is een Nederlander bij. Hij vertelt dat ze iedere dag regen gehad hebben, ondanks de weersvoorspellingen die iedere keer beter weer aangaven. Lekker vooruitzicht. Zij waren op de dag van die ramp ook door de Cirque gekomen. Ze waren w?l vroeg vertrokken en daarom voor de regen, storm en de aardverschuiving al in de volgende hut.
Als groentjes op deze route verbaast het ons hoe vroeg iedereen te bed gaat.

Rob Custers
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 1572
Lid geworden op: 04-03-2005 19:21
Locatie: Helden

Bericht door Rob Custers » 04-11-2015 20:05

Aaahhhh: nu al herkenbaar. De eerste tegenslagen en meevallers en de continue spanning wat voor je ligt, hoe het weer wordt, hoe lang het nog gaat duren, hoe steil het is, of er een goede kampeerplek is, enz. enz. Ben wel benieuwd welke rugzakken jullie hebben, als je dacht dat die in de handbagage mee zou mogen. Gewicht zal nog wel lukken, maar qua grootte volgens mij niet. Bovendien heb je inderdaad dingen bij je, die alleen in het ruim mogen. Nog geluk gehad dat er tickets waren voor de dag erna.

Ik heb weer wat te lezen komende tijd!

Janneke van de Werken
Moderator
Moderator
Berichten: 1222
Lid geworden op: 18-01-2004 19:14
Locatie: Groningen

Bericht door Janneke van de Werken » 05-11-2015 17:46

Heerlijk leesvoer voor in november! Genieten.

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 05-11-2015 23:52

Dat van die bagage was wellicht wat ondeskundig en na?ef. Volgens mij hebben we dezelfde rugzak als jij, Rob.

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 05-11-2015 23:53

Zo 21 juni. Refuge de Paliri - Bergerie d?Asinao
Om een uur of vijf, half zes is er aan alle kanten gescharrel. Wat zijn ze vroeg! [album=left]2937[/album]Wij staan om zes uur op. We eten ons eerste zakje van 5 eigengemaakte ontbijt. We moeten nog wat inkomen met het kamperen en met het rangschikken van onze spullen dus we zijn pas om 8 uur op pad. Zo ongeveer de laatsten.
Het is een stevige (vinden wij) maar mooie klim over de bergrug heen. Trekkers die in de Gite van de Bavella hebben geslapen komen ons al tegemoet, ook enkele ?dagjesmensen? voor een retourtje Paliri. Om 10 uur zijn we op de pas. Het is hier nog (relatief) rustig. Maar ??n bus met wat oudere toeristen.
Gisteravond wilden we nog een bak koffie zetten, maar toen merkten we waarom we zo licht kunnen trekken: we zijn onze Laplandnappen vergeten! Gelukkig is er op de Bavella een goed geoutilleerde souvenirwinkel, waar ze prachtige degelijke stenen Corsica-mokken verkopen. Daar gaat ons lichtgewichtvoordeel.
Omdat boven ons de wolken steeds lager komen, en omdat we de ?hoge variant? al eens als dagtocht gedaan hebben, besluiten we om nu voor de veiliger lage route te kiezen. Alhoewel de lage route mooi is, mooie bossen en beek/oversteekjes, kan ik iedereen toch aanraden de ?alpiene variant? te kiezen: dwars door het Bavella-massief. Daar heb je prachtige rotsen en uitzichten. En het alpiene karakter (1 ketting) is eenvoudig, vergeleken met wat je al hebt gehad, of wat je nog gaat krijgen.
Voor de lage route hebben we vanaf de pas eerst een korte afdaling. Daarna lopen we zo ongeveer om de voet van het Bavella-massief heen. [album=right]2938[/album] Het gaat steeds een beetje op en af langs beek-insnijdingen, door een dennenbos. We lopen op met 5 Franse meiden. 1 is behoorlijk snel, 4 zuchten vooral. Om 12 uur pauze, weer op een mooi rotsplateau. Hoewel het niet zwaar is qua klimmen, is het een lange tocht. Iedere keer weer een nieuwe bocht om de helling. We komen wat mensen tegen die het rondje Bavella als dagtocht doen.
Daarna gaat het hard regenen. Ondanks de poncho?s worden we toch nat. Ze zijn denk ik niet berekend op lopen-met-rugzak. Onze schoenen houden het prima, tot Mart langs een nat struikje strijkt waarbij de bladeren leeglopen in zijn schoenen. We hebben geen regenhoezen-om-de-rugzak meegenomen, want deze rugzak werd verkocht ?met ingebouwde regenhoes?. Dat blijkt een schaamlapje te zijn van 20 bij 30cm. Gelukkig zitten onze slaapzakken en kleren in waterdichte propzakken en de papieren in zipp-zakjes.
Pas op het laatst zien we Refuge d?Asinao voor/boven ons liggen.
Door de verhalen van anderen ben ik wel nieuwsgierig naar de berg?re van Bergerie d?Asinao. Hoewel we daar niet kunnen kamperen maar demi-pension moeten, is dat in dit weer juist erg aanlokkelijk, want wij zijn moe, nat en koud. Dus de keuze is snel gemaakt om niet naar de refuge te gaan, maar rechtsaf te slaan, via de gele markering naar de bergerie. Die ligt zo?n 100m lager recht onder de refuge. Om vier uur komen we aan.
Wat een ontvangst, wat een hartelijkheid! De berg?re neemt ons mee naar de slaapschuur. Er is al een groep Duitsers, maar die moeten indikken, zodat wij er ook bij kunnen. De groep is met 14 man, incl. reisleider. Er is plaats voor 20 man, dus het past prima. Overal hangen kleren te drogen, maar er heerst een gezellige sfeer.
Het weer is helemaal opgeklaard. De zon komt tevoorschijn, dus we leggen onze natte spullen op wat rotsblokken te drogen. Daarna heerlijk in onze ?lager? op een dik matras uitpuffen.

De bergerie bestaat uit een kook-leef-eetgebouw en 2 natuurstenen schuren met golfplaten daken om te slapen, en nog enkele andere hokken. [album=left]2939[/album] De voorzieningen zijn hier wat primitief: Er is geen elektriciteit, dus in het slaaphok is het behoorlijk donker. Door de niet ingebruikzijnde schoorsteen komt water naar binnen. Het toilet is functioneel, met een houten plank-met-gat boven een gat in de grond met zaagselschep, en een camouflagekleed er om heen voor de privacy. Eerst checken of hij niet bezet is en/of als je zit je tenen onder het kleed laten uitsteken. De douche nodigt mij niet echt uit. Het is in de openlucht; een dikke slang die op een groot rotsblok is vastgeklemd, direct uit de beek. De afwas wordt gedaan in een groot zinken bad waar continue koud water doorheen stroomt.

?s Middags is er ?koffie? of naar keuze chocolademelk. In een grote pan heet water wordt de koffiepoeder opgelost. Je mok wordt gevuld met een pollepel. Allemaal heel functioneel en dankzij de omgeving, prima te drinken.
We moeten in 2 ploegen eten. Terwijl de eerste groep eet, serveert de berger buiten Myrte. Ook die Holl?nder worden er bij geroepen; een leuke verrassing.
De Duitsers lopen als groep van Conca naar Vizzavona. Om de ??n of andere reden mijden ze de parc-refuges, maar maken alleen gebruik van Gites of bergeries.

Na een uurtje mogen wij eten. Vol verwachting komen we de eetkeuken binnen. Het is er donker. Op tafel branden kaarsen, in de hoek een open vuurtje. Wauw! Langs een wand staan schappen met de voorraden en tegen de achtermuur is een kookgedeelte. Koken gebeurt op gas. De gasflessen liggen buiten tegen de muur gestapeld. Wat een werk om die hier te krijgen! Het menu is stokbrood vooraf, een heerlijke salade, gevulde ravioli, kaas en worst toe, en om het af te maken Corsicaanse whisky voor de liefhebbers. Heerlijk, hartelijk en gezellig. Tijdens de maaltijd komt ??n van de muilezels met z'n kop door de deur om te kijken of er voor hem nog wat overblijft. [album=right]2940[/album]


ma 22 juni Bergerie d'Asinao - Monte Incudine - Plateau du Coscione - Refuge de Matalza
?s Nachts slapen we heerlijk, mede dankzij onze oordopjes. De regen van gisteren blijkt werkelijk de laatste regen van deze vakantie te zijn. Al blijft het wel een aantal dagen dreigend, het blijft (bij ons) droog. Had Buienradar het toch goed.
De Duitse groep is na het ontbijt (brood met jam en koffie) om 8:00 op pad. Wij doen het rustig aan en vertrekken om 9 uur.
Mart heeft gisteren in de nattigheid blaren opgelopen. Het is moeilijk op gang komen. We moeten meteen steil omhoog, via gele markeringen langs de refuge. Daar pikken we de GR20-markeringen weer op, naar de pas bij Monte Incudine. Natuurlijk zijn wij weer ??n van de laatsten. Maar bij de refuge zijn de 5 Franse meiden ook nog aan het inpakken na de ontberingen van gisteren. De route is steil, veel rotsblokken, maar goed te klimmen. Onder ons worden de bergerie en de refuge steeds kleiner. [album=left]2941[/album]
Na ruim 2 uur zijn we boven. Op de col zijn veel mensen die vanaf de andere kant omhoog komen.
We besluiten om niet in ??n keer door te lopen naar refuge d'Usciolu. Die route is lang, we zijn al laat en het venijn zit in de staart, want juist de Cr?te heeft lastige stukken, dan moet je wel je koppie er bij hebben. We willen genieten van Plateau de Coscione, en overnachten bij Refuge de Matalza. Als Mart door heeft dat dat tegenwoordig de offici?le route is, heeft hij er helemaal vrede mee dat we nu een korte etappe inlassen. Dat betekent wel dat ons krappe tijdschema voor de terugreis in de knel komt. Maar we willen nu vooral genieten, en we zien genoeg mogelijkheden om tijd in te halen. En we kunnen altijd nog vanaf refuge de Caruzzo via Cirque de Bonifatu eerder ?naar beneden?.

Zonder rugzak gaan we even op en neer naar de top van Monte Incudine, want de offici?le route loopt daar nu niet meer overheen. Vanaf de col loop je daar in een kwartier naar toe (gele markering van de rechtstreekse route naar Usciolu). Het is (bij mooi weer) zeker de moeite waard. Met uitzicht op Monte Renoso (nu in de wolken), en (als je ze kunt vinden) Monte d'Oro en Monte Rotondo, 6 etappes verderop). [album=left]2943[/album] In het westen kun je Refuge de Matalza al zien liggen en de plek van Refuge d'Usciolu op de flank van de cr?te naar het noorden, het doel voor morgen. [album=right]2942[/album]

Daarna door naar Refuge Matalza. Vanaf de col gaat het langzaam naar beneden. Plateau de Coscione is een prachtige boomloze hoogvlakte met weidse uitzichten, veel bloemen, pozzines, rotsen, riviertjes, koeien en paarden. Een flinke wind, maar ook veel zon. We komen een stel tegen die zeggen dat Matalza dicht is, maar dat zij geluncht hebben bij Bergerie de Croci. Wij nemen aan dat het hun si?statijd was, we zien wel, wij hebben eigenlijk alleen maar een redelijk vlak stukje voor onze tent nodig.
De eerste pozzines passeren we. Een prachtig natuurverschijnsel. Pozzines ontstaan in een net-niet-helemaal-vlak veengebied op rotsen. Doordat het (smelt)water langzaam wegstroomt, ontstaan mini meertjes die met elkaar zijn verbonden door mini-kreekjes in de veenlaag, met als begroeiing een prachtig grasvlakte.

[album=left]2944[/album]Met een grote bocht gaan we om een dal heen, dan over een heuvelrug. Dit gaat lekker! Daarna dalen we over een landbouwpad naar bergerie Croci (vanaf de col 1 3/4 uur). Hier kun je overnachten en eten. Het is er vrij druk met groepen. Wij gaan verder. Nu verandert het landschap in ?The Shire?, beukenbosjes, riviertjes, weiden, heuvels. Ieder moment verwachten we Hobbits tegen te komen, maar ze houden zich schuil. Na 3 kwartier zijn we bij Matalza. Het is er rustig. In dit gebied verdelen de GR20 lopers zich over enkele refuges/bergeries, en er zijn velen die wel rechtstreeks van en naar Usciolu gaan. De 5 Franse meiden lopen door naar Bergerie Bazalta. De tent opzetten op een zacht en vlak grasveld. Wat een luxe. Binnen de omheining staan ook een paar grote vierkante verhuurtenten, als keukentent en voor groepen. Daarna douchen (koud) en kleren wassen. We kletsen met ??n van de vier Nederlandse vrouwen die vanaf Vizzavona komen en in de hut slapen.

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 09-11-2015 01:36

di 23 juni Refuge de Matalza - Refuge d?Usciolu
Na een heerlijke nachtrust nemen we ons eigen ontbijtje op het terras. Omdat we niet precies wisten ?hoe het eten zou gaan? in de refuges, hebben we 5 gevriesdroogde diner?s en 4 zelf gemixte ontbijtjes (+ 1 adventurefoodontbijt) meegenomen. We gaan nu wel alle diner?s en de ontbijtjes (op ??n reservediner en -ontbijt na) opmaken. De ontbijtjes hebben we thuis gemixt en in zakjes gedaan. (Voor wie het weten wil: voor 2 personen: 50 gr Brinta + 190 gr krokante muesli (de goedkoopste soort) + 30gr melkpoeder (= 210 gr halfvolle melk, 1/7). Heet water er bij en klaar (in plaats van een bord gebruiken we een vershoudbakje). Wij vonden het lekkerder dan het vergelijkbare Adventurefood-product.
We hebben gemerkt dat zeker voor het avondeten er in de refuges altijd wel de nodige pasta te koop is, plus potten/pakjes pastamix, en Corsicaanse kaas en worst. Meer heeft een mens toch niet nodig? Dat kun je zelfs als ontbijt en als middagmaal eten. Voor wat betreft het brood is de hut-voorraad soms wel beperkt. Niet overal brood, soms alleen een soort beschuit.

Om 8 uur op weg. Al snel passeren we de kapel San Petru. Tot hier loopt de verharde weg. Ik ben benieuwd of je hier ook met de auto mag komen, of dat het alleen voorbehouden is aan 'vergunninghouders'? Na een halfuurtje komen we langs bergerie Bazalta.
Hierna wordt het landschap wat ruiger. De riviertjes stromen sneller, meer beukenbossen. [album=right]2945[/album]
Na een beekoversteek beginnen we licht te stijgen door een loofbos naar Bocca di L?Agnone.
Om 10.00 uur zijn we op de pas. Hier komt de 'alternatieve' route vanaf de Monte Incudine er bij. Er zitten wat mensen te pauzeren. Ook een groep van 5 Fransen die met een hondje (Benji) lopen. Dat hondje draagt zijn eigen rugzak. Het is prachtig te zien hoe hij op zijn baas gefocust is en met wat voor plezier hij om de groep heen dartelt. Zij zullen de rest van onze tocht min of meer met ons oplopen. Al blijkt snel dat het tempo van de groep-Benji hoger ligt, maar hun pauzes langer zijn.
Vanaf de Bocca gaat het echt omhoog, de graad op. Een lekkere klim, goed te doen. Eerst nog bos, daarna open, en later de rotsen. Het is een prachtige tocht. Afwisselend links en rechts van de graad, [album=right]2946[/album] met uitzicht op het dal van Zicavo aan de westzijde en op de oostkust. Links is het fris door de wind, rechts is het warm door de zon. [album=left]2950[/album] Mooie klauterstukken, af en toe zonder de stokken. Een eind van tevoren zie je eventjes de hut liggen. Het blijft op en neer gaan. Qua zwaarte prima te doen, maar toch blij dat we nu nog relatief fris zijn, want je moet je wel blijven concentreren. [album=right]2949[/album]

Vanaf de laatste col, Bocca di Suragheddu kijken we neer op de tentjes bij de refuge. Om 13.00uur zijn we er. Het is hier h??l erg druk. Hier zit dus iedereen.... Gezelligheid op het terras. Veel groepen. Velen bivakkeren in de al opgezette Quechua-opgooi-popup-tentjes die hier permanent staan. [album=right]2948[/album] Sommige staan op pallets om ze horizontaal te krijgen. Voor de vrije-tentkampeerders blijven de veldjes aan het trappeleind over. Wij zijn vrij vroeg, dus hebben nog keuze genoeg. Het terrein loopt vanaf de hut vrij steil naar beneden. Er is een toilet/douchehok vlak onder de refuge, en ??n aan het ondereind. Daar zetten wij onze tent op. We nemen een douche nu het nog relatief rustig is (slechts 3 wachtenden voor u). Natuurlijk met koud water. Het voordeel daarvan is dat iedereen snel klaar is..... Grappig is het gesteun en gehijg als ze onder de douche stappen. Ik neem me voor niet te laten merken dat het koud is (niet als eerste op je rug laten stromen). En, als je er aan gewend bent wil je niet meer anders. Het hurktoilet heeft een handgreep waar je lekker aan kunt hangen. Dat maakt het gebruik wat mij betreft een stuk aangenamer. Na ons komen de Franse meiden en de snelle Franse groep-Benji aan. De 5 meiden blijken Frans te zijn, maar in Brussel te werken. Het merendeel van hen loopt tot Vizzavona. E?n (de snelste) gaat van daar met een andere vriendin door naar Calenzana. De 5 snelle Fransen komen uit Toulouse. Het zijn collega?s van een technisch bedrijf (soort Bosch-concurrent). Ze doen ieder jaar een week een bergwandeltocht. Dit jaar twee weken omdat het de GR20 is.

Deze refuge heeft een geweldig uitzicht naar het zuiden, de cr?te, Plateau de Coscione en de Monte Incudine. [album=left]2951[/album]. Mooi is te zien hoe de westenwind wolken over de cr?te jaagt die aan onze kant oplossen. Vanaf Cozzano komt over de pas een muilezelkaravaan met nieuwe voorraden. We zullen dat vaker meemaken, maar het is altijd een mooi gezicht. s' Middags op het terras bijlezen, bijschrijven en pinda's tanken. Erg gezellig. De groep naast ons luncht met een homp brood, met kaas en worst. Voor de bovenste douche vormt zich een lange rij.
Een Schot vertelt dat hij het natte Schotland is ontvlucht, maar dat het hier de eerste dagen net zo nat was. Zelfs in zijn tent regende het door alle condens. Deze laatste twee dagen was het gelukkig droog.
Mart is hier verreweg de jongste. Er zijn veel groepen, ook met ouderen, die het vaak met gids en vol-pension doen. Dat houdt in dat ze overnachten in de refuge of in de opgooi-tentjes. Daarin ligt al een matras. Wel je eigen slaapzak meenemen. Het diner is meestal eten-wat-de-pot-schaft; het ontbijt staat 's ochtends klaar op een dienblad op naam. De lunch bestaat vaak uit een gevulde salade, couscous o.i.d. +fruit. Het wordt 's avonds al door de waard klaar gemaakt en kun je 's ochtends meenemen in je eigen vershoudbakje. Zo lijkt het op de berghuttenservice in de Alpen, al is het veel primitiever. Het scheelt een hoop bagage op je rug, maar er gaat wat mij betreft veel van de charme en de vrijheid verloren.
Ons is al twee keer verteld wat hier het diner zal zijn: pasta met worteltjes. En ook nu weer krijgt iedereen die dat wil een flats pasta en worteltjes en saus op zijn bord. Wij dineren op een rustige rots met ons eigen eten.

wo 24 juni Refuge d'Usciolu - Prati - Bocca di Verde
Vanaf de hut klimmen we weer de cr?te op richting het noorden. Geen zicht op de oostkust, wel op een prachtige witte wolkendeken onder ons, en naar het westen. Het gaat weer heen en weer over de graat. Geleidelijk klimmend over Monte Furmicolu, af en toe steil om rotsen heen. Het is allemaal goed te doen. Fantastische vergezichten, zelfs een glimp van de Paglia Orba, hemelsbreed 52 km verderop. [album=right]2952[/album]
Dan volgt er een vervelende afdaling door een bos. Mijn knie?n gaan opspelen bij het dalen, voorzichtig aan. Bocca de Laparo is verderweg dan gedacht. Hier kruizen we de Mare a Mare centre. Zij hebben al een behoorlijke klim vanaf Cozzano achter de rug. Na de Bocca weer klimmen om en over de graat. Vanuit het dal in het oosten nadert een witte golf. Opeens worden ook wij opgeslokt. Een tijdje lopen we in de mist, daarna klaart het weer wat op. Mooi weer, maar wel wolken. Links een mooi uitzicht op het dal en de Monte Renoso. Steeds denk je: dit is dan de top, maar iedere keer zie je aan de mensen die ver voor je lopen hoe de route steeds weer hoger gaat. Tot we op een top een kruis zien. Dan zien we Refuge de Prati liggen.
E?n van de fransen van groep Benji loopt op een schoen waarvan de zool loslaat. Met tape en kabelbinders probeert hij het bij elkaar te houden, en de rest van de groep niet uit het oog te verliezen. Ik verwacht dat hij vanuit Vizzavona wel zal proberen nieuwe schoenen te halen in Corte of Ajaccio, maar een week later bij Carruzzo hompelt hij er nog steeds mee.

Voor Prati steken we een soort grasdal over. Het gaat me aan het hart dat de GR20-paden steeds weer verlegd worden omdat, als een pad te diep is uitgesleten en de rotsblokken tevoorschijn komen, we dan telkens op de kant een nieuw pad maken, dat vervolgens ook weer uitslijt. Dat zorgt ervoor dat zo'n kwetsbaar gebied steeds verder wordt uitgewoond. ik ben benieuwd of de parkbeheerders daar nog wat aan gaan doen.

Als we bij Prati komen komt de mist weer opzetten. Dus hier voor ons geen mooi uitzicht. Mart komt met het vermetele plan om vandaag door te lopen naar Bocca di Verde, en dan morgen niet over de Monte Renoso te gaan, maar Refuge de Capanelle te passeren en in ??n keer door te lopen naar Vizzavona. Dan hebben we de extra dag van de route via Matalza ingehaald en klopt ons schema weer. Na een korte pauze op het grasveld van Refuge de Prati gaan we dus verder. Eerst nog licht omhoog. We lopen achter een grote Engelse groep, die ons gelukkig op een gegeven moment voorbij laat. In de afdaling lopen we samen op met 2 franse mannen.
Een van de mannen van de groep-Benji dendert ons voorbij, rechtstreeks naar beneden. Hoe houden zijn knie?n dat vol? Hij heeft gamaschen om zijn benen, waardoor er geen steentjes en takjes in zijn schoenen komen. Handig maar warm.
Het is best nog wel een afdaling. Zo te zien lopen de meesten die uit het zuiden komen, Paliri voorbij en pakken zo al een stuk van de volgende etappe. Degenen die vanuit het noorden komen gaan juist wel naar boven, om dat morgen niet te hoeven doen.

Het valt op dat veel Fransen een shirt aan hebben met de opdruk van een of andere trailrunning- of marathonwedstrijd. Blijkbaar is het een dingetje om daar trots op te zijn, of het zijn gewoon lekkere trekkingshirts. Maar, velen van die trekkers doen het ogenschijnlijk goed: monter en met een lekker tempo. Blijkbaar is dat soort trainingen een goede voorbereiding voor de GR20. Ook de baas van Benji loopt marathons en trails in de Pyrenee?n. Hij is dan ook de fitste van hun groep.
Bij ons is de training er in de weken voor de tocht juist bij ingeschoten. Onze training bestond uit een keer een rondje van 3 uur met rugzak door de polder, en een keer met de rugzak acht keer het hoogste duin van Nederland op en af. Maar onze basisconditie is ok?. Thuis zal blijken dat ik 5 kg ben afgevallen. Balen: dat betekent dat ik de eerste dagen met 5 kg teveel liep (plus ook nog eens het eten en de stenen mokken). Gelukkig hebben we onze bergwandelstokken als een soort exoskelet (ik ben benieuwd wanneer de echte exoskeletten hun intrede doen bij dit soort tochten).

Wij zijn erg blij met onze stevige bergwandelschoenen. De meesten trekkers hebben wel min of meer goede bergschoenen aan, maar er zijn er ook die met een zware rugzak en op trailrunningschoenen lopen. Ik zou dan bang zijn om door m'n enkel te gaan. Toch zien we weinig mensen die met dergelijke blessures kampen. Anderzijds komt het ook een aantal keren voor dat Fransen trots zijn dat zij ??k met Hanwag lopen: 'the same shoes as you!'
[album=left]2953[/album] Om drie uur zijn we op Bocca di Verde. Hier is relais San Petru di Verdi. Al is het meer ?commercieel?, de prijzen die ze hanteren zijn vergelijkbaar met de refuges. Hier is een groot en druk terras, een aantal huisjes voor groepen en prima tentplekken in het bos. We zetten onze tent op, en tanken op het terras energie met bier/cola , pinda's en koekjes. Onze 2 nieuwe Franse vrienden schuiven bij ons aan. Ze heten Pierre en Christophe. Ze komen uit Parijs. Hun vrouwen zijn zussen en komen van Corsica, nou ja, hun moeder is ooit vanuit Moltifao naar Parijs ge?migreerd. Als wij vertellen dat we morgen willen 'dubbelen' vinden zij dat ook een goed idee. Want ze willen wat tijd winnen om nog bij hun schoonfamilie langs te gaan, die voornamelijk in Moltifao en Bastia woont. Een neef van hen is zelfs de eigenaar van het hotel bij Haut Asco. Pierre werkt bij de Franse overheid in de communicatie over afvalscheiding. Christophe werkt bij Airbus aan software voor de Ariane 5, 6.

Even later arriveren ook de Engelsen die we onderweg inhaalden, de 'Franse meiden', de groep-Benji en de Duitsers van Asinao. Omdat deze Gite aan de weg ligt, zijn er ook enkele fietsers. Wij en zij zijn met iets heel anders bezig , maar er is ook herkenning.
We doen een wasje en eten wat onze pot schaft, onze ??n na laatste zelf meegenomen maaltijd. Alle andere kampeerders en groepen eten wat de pot van de Gite schaft. Het klinkt daar erg gezellig. De Franse meiden vieren een soort afscheidsfeestje want degene die na Vizzavona door gaat, wil morgen ook dubbelen om de volgende reisgenoot in Ajaccio op te halen.

Gerhard Schutten
Weet bijna overal raad op
Weet bijna overal raad op
Berichten: 358
Lid geworden op: 28-08-2008 21:15
Locatie: Alkmaar

Bericht door Gerhard Schutten » 10-11-2015 00:30

do 25 juni, Bocca di Verde - refuge de Capanelle - Vizzavona
De volgende ochtend eten we ons laatste zelfgemixte ontbijt (op ??n reserve Adventurefoodontbijt na). We vertrekken voor ons doen vroeg: om 5.30 op en 6.20uur op weg. We lopen even te zoeken naar de goede route. Rechts van de parkeerplaats heb ik een bosbouwpad gezien met wit-rood-wit markering. Het ziet er iets anders uit dan de Poolse vlag die normaal de GR-markering vormt, maar dat zal wel. Hier en daar had een markeerder zich toch al vergist door de vlag op de kop te schilderen.
Het is een heerlijke geurige ochtend, met de zon die door de bomen schijnt. Maar na 20 minuten gaan we twijfelen. Het pad loopt vast en de markering is weg. Op de kaart gekeken. Dit kan niet goed zijn. Weer terug. Weg tijdsvoordeel. Om 7.20uur op de goede route, gewoon tussen het terras en het toiletgebouw door  .
Een hardlopen vraagt ons de weg naar de pozzines. Blijkbaar wil hij dat doen zonder kaart, en met geen idee welke markering hij moet volgen. Een eind verder komt hij uit een zijpad, klampt een andere trekker aan, en schiet weer de GR20route op. We hopen maar dat hij niet ?cht verdwaalt. Het grootste deel is dit een prima geleidelijk oplopende route door een mooi bos met enorme naaldbomen. Bij het bruggetje loop ik nog even stroomopwaarts door, want hier zou je een afsnijding kunnen maken naar de Pozzines en de Monte Renoso. Er is inderdaad een pad, maar de markering ontbreekt zo te zien. De gebruikelijke route naar de Pozzines en de Monte Renoso gaat over het bruggetje, tot het plateau de Ghjalcone, dan linksaf. Na de brug haken we aan bij de snelle franse groep. Dat gaat lekker.
Bij A Casetta di Ghjalcone houden zij pauze. Ze willen via de Monte Renoso gaan en vannacht bij Capanelle overnachten. Wij slaan die hut over, dus zeggen we hier gedag. Het wordt voor ons een prima maar lange tocht. Eerst nog een stuk open, daarna weer voornamelijk naaldboombossen.
Er komt ons een groepje rennend tegemoet, het lijkt wel een recordpoging, met een gids, de loper en een waterdrager. Achteraf niet gelezen dat er een recordpoging gedaan is in deze tijd.
Op een gegeven moment komen we bij de weg die naar Capanelle loopt. Na een paar honderd meter, over het bruggetje slaan wij linksaf. Vanaf hier is het volgens ons schema nog 3 kwartier flink klimmen, en warm. Mooi is hoe je merkt dat de rugzak bijna ??n wordt met je lichaam, en met welk gemak je hem steeds op je rug gooit.
Als we om een hoek komen zien we iets boven ons Gite U Renosu verschijnen en iets lager, Gite U Fugone ofwel Bergeries de Capanelle. [album=right]2954[/album]
Hier wordt gewerkt aan het onderhoud van de skiliften en -pistes en de toegangsweg. Na jaren in een vervallen staat te zijn geweest, wordt er ook op Corsica op wintersportgebied aan de weg getimmerd. Het heet hier 'Station de ski de Ghisoni', hoewel Ghisoni op meer dan 20km afstand ligt.
Bij de gite krijgen we een hartelijk ontvangst. Het is bijna 12 uur, dus we lusten wel wat: een geweldig stuk brood met kaas, patat, koude cola. Verder ook schaduw, een bankje, een prachtig uitzicht op de kust en Montecristo. Wat wil een mens nog meer. Ik ben al twee keer een pen kwijt geraakt, maar als ik van de serveerster een pen te leen vraag om m?n verslag bij te werken, mag ik hem houden.

Met nieuwe energie gaan we na een uur weer op pad.
Achter de refuge omhoog, we volgen eventjes de weg die vanaf Gite U Renosu komt, dan links nog iets hoger en daarna een korte steile afdaling. Vervolgens een goed 'bospad' door de loofbossen, met mooie oversteekjes van bergstroompjes. Afgelopen weken heeft het veel geregend, dus er is nog behoorlijk veel water. Gemiddeld genomen langzaam stijgend, langs (de gesloten) Bergeries d'Alzeta naar Bocca Palmenta. Het laatste stuk is steiler en open. Het uitzicht op de bergen rondom wordt wat belemmerd door wolken. Op de pas nemen we een korte pauze. Vanaf hier gaat alles naar beneden. Eerst steil, later geleidelijk dalend. Waar we kunnen nemen we de kortste route. Hier heb ik minder ?medelijden? met de ondergrond. Op het laatst over een bosbouwpad. Vanaf Bocca Palmenta was het nog 1? uur dalen. Al met al 9 uur gelopen, iets sneller dan de boekjes. Wij vonden het een hele lange verbindingsdag. Na alle mooie dagen was dit niet het meest inspirerend.
Om 17:15uur zijn we in Vizzavona. Het bivakterrein is over het spoor. De ingang is gewijzigd ten opzichte van 9 jaar geleden. Je kunt nu niet meer zomaar het spoor oversteken, maar moet over de tunneluitgang heen. Wel zo veilig. De refuge is het hotel. Onze 2 franse vrienden zijn zo stuk van deze lange dag dat ze daar maar in gedoken zijn.
Het voordeel van de bewoonde wereld is dat we hier weer onze telefoons en camera kunnen bijladen. Er hangen al een hoop accupakketten. Je ziet trouwens ook best veel trekkers met een zonnecel op hun rug lopen, want wat is de mens zonder elektronica?
Op het bivakveld ?hangt? een jongen uit Ierland in zijn hangmat, onder een tarp. Tot nu toe had hij (behalve bij Manganu) overal wel boompjes kunnen vinden om zijn hangmat aan te hangen. Zelfs bij Petra Piana. Onda heeft hij overgeslagen. Ik heb hem maar gewaarschuwd voor Refuge de Prati. Daar lijkt het me echt onmogelijk om bomen te vinden. Maar hij kan ook gewoon op de grond of in de hut slapen natuurlijk.
De trein die om een uur of vijf vertrekt zit stampvol trekkers die de helft van de GR20 hebben gelopen en op weg gaan naar Ajaccio. We vullen onze voorraden aan in het goed geoutilleerde trekkerswinkeltje naast het station. Daarna aan de overkant op het terras een heerlijke pizza.

Plaats reactie